137 - باب تحريم مكر ، حسد ، خيانت و نيرنگ
1 - « 1 » امام رضا ( ع ) از اجدادش نقل مىكند : كه پيغمبر ( ص ) فرموده است هر كه مسلمان باشد مكر و حيله نمىكند ، از جبرئيل شنيدم كه مىگفت مكر و فريب سبب ورود در آتشند سپس فرمود : كسى كه مسلمانى را فريب دهد و به او خيانت ورزد از ما نيست . آنگاه فرمود : جبرئيل از طرف خدا بر من نازل شد و گفت : اى محمد بر تو باد به خوش خويى زيرا بدخويى خير دنيا و آخرت را از بين مىبرد ، آگاه باشيد شبيهترين شما به من خوشخلقترين شماست .
2 - « 2 » علىّ ( ع ) فرمود : مكر و فريب سبب ورود در آتشند .
3 - « 3 » امام صادق ( ع ) از پدرانش نقل كرده است كه پيغمبر ( ص ) فرمود هر كه با مسلمانى مكر نمايد از ما نيست .
4 - « 4 » على ( ع ) فرمود : اگر مكر و نيرنگ سبب ورود در آتش نبودند من مكر انديشترين مردم بودم .
5 - « 5 » زاذان گويد : از على ( ع ) شنيدم كه مىفرمود : اگر اين فرمايش را از پيغمبر ( ص ) نشنيده بودم كه مىفرمود مكر ، نيرنگ ، خيانت ، سبب ورود در آتشند ، مكر من از تمام اعراب بيشتر بود .
6 - « 6 » عبد الرحمن بن ابى نجران گويد : از امام باقر ( ع ) در بارهء معناى آيهء
هامش
( 1 ) ( باب 137 ) : مجالس صدوق ، ص 163 .
( 2 ) عقاب الاعمال ، ص 40 ، اصول كافى ، ص 465 ( باب مكر )
( 3 ) عقاب الاعمال ، ص 40 .
( 4 ) عقاب الاعمال ، ص 40 .
( 5 ) عقاب الاعمال ، ص 40 .
( 6 ) تفسير عيّاشى . ج 1 ص 239 .