ابى طالب مولاى او و به خودش از وى سزاوارتر است ؛ به گونهاى كه با وجود دستور على ، هيچ اختيارى از خود ندارد .
شيخ صدوق رحمه اللَّه از محمّد بن عمر حافظ جعابى ، از موسى بن محمّد ثقفى ، از حسن بن محمّد ، از صفوان بن يحيى ، از يعقوب بن شعيب ، نقل مىكند كه ابان بن تغلب مىگويد :
از امام محمّد باقر عليه السلام در مورد سخن پيامبر صلى اللَّه عليه وآله كه « هر كه من مولاى او هستم على مولاى اوست » پرسيدم .
فرمود :
يا أبا سعيد ! تسأل عن مثل هذا ؟ ! أعلمهم أنّه يقوم فيهم مقامه ؛ « 1 »
اى اباسعيد ! در مورد اين سخن ، مىپرسى ؟ ! پيامبر صلى اللَّه عليه وآله به مردم اعلام كرد كه على ، جانشين او مىشود .
شيخ صدوق رحمه اللَّه روايت ديگرى را در اين زمينه اين گونه نقل مىكند :
محمّد بن عمر حافظ جعابى از جعفر بن محمّد حسينى ، از محمّد بن على بن خلف ، از سهل بن عمرو ، از زافر بن سليمان ، از شريك ، از ابواسحاق نقل مىكند كه به امام سجّاد عليه السلام گفتم : معناى
هامش
( 1 ) . معانى الأخبار : 66