ما دلايل مطلب نخست را در اين فصل بيان نموديم ، و دلايل مطلب دوم را در بحث مربوط به منابع شيعه در اصول و فروع ؛ بدين جهت تكرار آن مطالب در اين جا ضرورتى ندارد .
در حديث امام رضا عليه السّلام « 1 » در مورد امامت به صورت مكرّر لزوم عصمت امام به صورت زير بيان شده است :
1 . با استناد به آيهى
لا يَنالُ عَهْدِي الظَّالِمِينَ
فرموده است : « اين آيه ، امامت هر ظالمى را تا روز قيامت باطل كرده و آن را به پاكان اختصاص داده است » .
« فابطلت هذه الآية امامة كل ظالم الى يوم القيامة و صارت في الصفوة » .
2 . پس از بيان اينكه امام ، امين خداوند در ميان خلق ، و حجّت پروردگار بر بندگان و دعوت كنندهى به خدا و مدافع حرمتهاى ( احكام ) الهى است ، فرموده است : « الإمام المطهّر من الذنوب و المبرّأ من العيوب » .
3 . پس از بيان اينكه خداوند امام را از ميان بندگان خود برمىگزيند و سرچشمههاى حكمت را در قلب او مىگشايد فرموده است : « فهو معصوم مؤيّد موفّق مسدّد ، قد أمن من الخطايا و الزلل و العثار ، يخصّه اللّه بذلك ليكون حجّته على عباده و شاهده على خلقه » .
2 . علم و ديگر كمالات نفسانى
امام بايد به احكام دين و مصالح و مفاسد مسلمانان آگاه باشد ، و راهوروش تربيت نفوس را بداند تا بتواند اهداف امامت را تحقق بخشد . و از آنجا كه اخلاق و
هامش
( 1 ) . اصول كافى ، ج 1 ، كتاب الحجة ، باب نادر جامع في فضل الامام و صفاته ، ص 154 .