[ ديباچه ]
بسم اللّه الرّحمن الرّحيم ( رَبَّنا آتِنا مِنْ لَدُنْكَ رَحْمَةً وَ هَيِّئْ لَنا مِنْ أَمْرِنا رَشَداً ) لطايف اخبار لآلى نثار انبياء عالى مقدار و شرايف آثار معالى دثار سلاطين ذوى الاقتدار حميد الاثر و حبيب السير وقتى تواند بود كه موشح باشد به حمد و ثناى واجب الوجودى كه جلال صفات كمالش از وصمت هدايت مبراست و كمال صفات جلالش از منقصت نهايت معرا ذات مقدسش بيجهتى بحقيقت موجود و حقيقت هر موجودى در پرتو نور وجودش نابود رباعى
صانعى كه چون مشيت بىعلتش بتمشيت امور ايجاد و تكوين تعلق گرفت موافق نص ( أَعْطى كُلَّ شَيْءٍ خَلْقَهُ ) هر فرد از انواع ممكنات را بخلعتى لايق اختصاص داده پيكر بديع اثر انسانى را مطابق كلمهء ( لَقَدْ خَلَقْنَا الْإِنْسانَ فِي أَحْسَنِ تَقْوِيمٍ ) در خوبترين صورتى از كتم عدم بعالم وجود رسانيد و افسر پر زيور ( وَ لَقَدْ كَرَّمْنا بَنِي آدَمَ ) بر فرق معشر بشر نهاده خلعت با به جهت ( وَ فَضَّلْناهُمْ عَلى كَثِيرٍ مِمَّنْ خَلَقْنا ) در قامت قابليت ايشان پوشانيد بيت
دانائيكه چون حديث ( إِنِّي أَعْلَمُ ما لا تَعْلَمُونَ ) در مجامع صوامع ملكوت شايع ساخت متكلمان ( أَ تَجْعَلُ فِيها مَنْ يُفْسِدُ فِيها وَ يَسْفِكُ الدِّماءَ ) از گفتار خويش نادم شده قدم در طريق اعتذار نهادند و چون صيت « وَ عَلَّمَ آدَمَ الْأَسْماءَ كُلَّها ) در بساط بسيط غبرا انداخت مسبحان ( وَ نَحْنُ نُسَبِّحُ بِحَمْدِكَ وَ نُقَدِّسُ لَكَ ) جبين انابت بر زمين اطاعت سوده زبان اعتراف به كلمه ( سُبْحانَكَ لا عِلْمَ لَنا إِلَّا ما عَلَّمْتَنا ) گشادند رباعى
پادشاهى كه تا اساطين سلاطين بر درگاه جلالش از روى تضرع و ابتهال زبان حال و قال بسؤال ( إِيَّاكَ نَسْتَعِينُ ) نگشايند منشور اقتدارشان بطغراى غراء ( وَ اللَّهُ يُؤَيِّدُ بِنَصْرِهِ مَنْ يَشاءُ ) زينت نيابد و تا خواقين مقدرت آئين در ساحت مملكت لايزالش بپاى مسكنت سلوك طريق عبوديت نهپيمايند آفتاب نصرت و ظفر از مطلع ( وَ يَنْصُرَكَ اللَّهُ نَصْراً عَزِيزاً ) بر پرچم علم شوكت ايشان نتابد ( تُؤْتِي الْمُلْكَ مَنْ تَشاءُ وَ تَنْزِعُ الْمُلْكَ مِمَّنْ تَشاءُ وَ تُعِزُّ مَنْ تَشاءُ وَ تُذِلُّ مَنْ تَشاءُ بِيَدِكَ الْخَيْرُ إِنَّكَ عَلى كُلِّ شَيْءٍ قَدِيرٌ ) نظم