ديگرى بر او نخواهد بود ، نه قربانى و نه كار ديگر . فقط سر مىتراشد و از احرام خارج مىشود .
شرح : كسى كه با عمرهء تمتّع به مكّه وارد مىشود ، بعد از ختم عمره از لباس احرام خارج مىشود و به تمتع و كاميابى از مواهب زندگى مىپردازد تا روز هشتم ذيحجه كه مجددا لباس احرام مىپوشد و به منى عزيمت مىكند و صبح نهم به طرف عرفات رهسپار مىشود . حال اگر اين حاجى را قبل از رسيدن به عرفات توقيف كنند و تا روز دوازدهم آزاد نكنند ، اولا به خاطر اينكه توقيف شده و استطاعت « سبيل » را از دست داده است براى سال آينده مكلف به اعمال حج نخواهد بود . ثانيا به خاطر اينكه بعد از ختم عمره به تمتّع و كاميابى پرداخته به حكم آيهء كريمهء : «
فَمَنْ تَمَتَّعَ بِالْعُمْرَةِ إِلَى الْحَجِّ فَمَا اسْتَيْسَرَ مِنَ الْهَدْيِ
هر كس به وسيلهء مراسم عمره تا زمان حج كامياب شود ، بايد يك گوسفند قربانى تقديم كند » . قربانى تمتع بر عهدهء او لازم شده است . و چون روز هشتم مجددا لباس احرام پوشيده است ، ناچار است كه احرام خود را با اعمال و مراسم عمره تمام كند و از لباس احرام خارج شود . اما كسى كه با احرام حج خالص به مكه وارد مىشود : ابتدا به طواف كعبه مىپردازد و سپس به سعى صفا و مروه مىرود ، و بعد از سعى ، مجددا لبّيك مىگويد و به احرام خود باقى مىماند تا روز هشتم كه راهى منى مىشود و صبح نهم به طرف عرفات عزيمت مىكند . حال اگر اين حاجى را در راه عرفات توقيف كنند و تا روز دوازدهم آزاد نكنند ، به خاطر اينكه استطاعت « سبيل » را از دست داده است ، براى سال آينده تكليف حج از او ساقط خواهد بود ، و چون احرام حج او به احرام عمره تبديل مىشود ، طواف و سعى او كه قبلا انجام داده به عنوان طواف و سعى عمره پذيرفته