بپوشد ، در صورتى كه مقهور شود و از حركت باز ماند ، قهرا از قيد تعهّدات احرام آزاد مىشود ، شرط بكند و نكند بىتفاوت است .
شرح : بر اساس سنّتهاى پيشين ، اگر كسى در موقع احرام ، آزادى خود را شرط مىكرد ، در صورت درماندگى ، از تعهدات احرام آزاد مىشد و مىتوانست از لباس احرام خارج گردد و تكليف حج و عمرهء خود را در فرصت ديگرى انجام دهد ، و اگر شرط نمىكرد و اتفاقا دچار حادثه مىشد ، مىبايد با حالت احرام باقى بماند تا فرصت لازم براى اتمام حج و عمره دست دهد ، گر چه يك سال به طول انجامد . ولى در دين اسلام كه دين حنيف است ، به اين مشكلات پايان داده شد و بر اساس آيهء كريمهء : «
وَ أَتِمُّوا الْحَجَّ وَ الْعُمْرَةَ لِلَّهِ فَإِنْ أُحْصِرْتُمْ فَمَا اسْتَيْسَرَ مِنَ الْهَدْيِ
» سورهء بقره آيهء 196 دستور داده شد كه در صورت مقهور شدن ، يك قربانى تقديم كنند و از لباس احرام خارج شوند و اگر به قربانى هم دسترسى نباشد با تعهد ده روز روزه از قيد احرام آزاد گردند . بر اساس اين آيهء كريمه ، شرط كردن و شرط نكردن بىتفاوت است . به حديث شمارهء 2016 مراجعه شود .
* ( 1930 ) * 8 - ابو عبد اللَّه صادق ( ع ) به من و دوستانم فرمود كه موقع احرام ، لبيك بگوئيم و نامى از حج و عمره نبريم . ابو عبد اللَّه گفت : آنان كه در دل خود نيّت مىكنند ، نزد من محبوبترند .