بخوريد و بياشاميد تا آن هنگام كه با سپيدهء صبح ، نخ سفيد از نخ سياه مشخص گردد » . آن سرور گفت : اين آيه در بارهء يك نفر از انصار مدينه نازل شد كه نام او خوّات است . او با رسول خدا در حفر خندق شركت داشت و همگان با زبان روزه به تلاش خود ادامه مىدادند . پيش از نزول اين آيه ، اگر كسى به هنگام افطار مىخوابيد ، افطار كردن بر او حرام مىشد . موقعى كه خوّات به منزل رسيد ، از بانوان خود پرسيد : آيا غذائى داريد ؟ گفتند : غذاى حاضر نداريم ، اما خوابت نبرد تا غذائى برايت تهيه كنيم . خوّات به پشتى تكيه داد و خوابش برد . خانمها غذائى تهيه كردند و او را صدا زدند : خوّات از صداى آنان از خواب بيدار شد . خانمها گفتند : خوابيدى ؟ خوّات گفت : آرى خوابم برد و ناچار با شكم خالى روزهء خود را شروع كرد و صبح روز بعد ، براى حفر خندق به ديگران پيوست ، و در اثر گرسنگى ، پى در پى به حالت ضعف و اغماء دچار مىشد . رسول خدا بر خوّات گذشت و از حال او پرسيد ، ماجراى روزهء پيوسته او را به اطلاع رسول خدا رسانيدند ، و خداوند - عزّ و جلّ - اين آيه را نازل كرد : « . . . و بخوريد و بياشاميد تا آن هنگام كه در اثر سپيدهء صبح ، نخ سفيد از نخ سياه ، نمايان و ممتاز گردد » .
الكافي ( گزيده كافى ) ( فارسى ) — صفحة 146
مساهمون: الشيخ الكليني
ص١٤٦