احمد حسين امروهوى ص 101
در الذريعة ( ج 15 ) ، نام پدرش رحيم على آمده است .
احمد حسين خان ص 103
وى در ديباچه تاريخ احمدى ، تعداد تصانيف خويش را 38 عنوان نوشته است . به علاوه الذريعة از كتابى ديگر با عنوان « عقد الجواهر » هم ياد كرده است .
اعجاز حسن حاجى امروهوى ص 116
نام وى سيد اعجاز حسين امروهوى است و وى شاگرد و داماد منشى محمد عباس بود . همزمان دو شخص زندگى مىكردند يكى وى و ديگرى شيخ اعجاز حسن بدايونى .
سيد شبير حسن امروهوى فرزند وى بود و در الذريعة از او به عنوان مصنف دست كم پنج اثر نام برده شده است .
اولاد حسين ، شكوهآبادى ص 134
نام كتاب وى كه در الذريعة آمده « نوادر الربوبية » است ، نه « انوار الربوبية » . وى كتابى ديگر به نام « قتال النصاب » هم دارد . ( الذريعة )
احمد على ، وفاخانى ص 136
يك كتاب مهم وى
The Truth Revealed
( حقيقت روشن ) است .
امير الدّين ص 137
فلك النجاة كتابى معروف ، نوشتهء مولوى حافظ على محمد است . وى اين كتاب را به زبان عربى نوشت و مولوى حكيم امير الدّين آن را ترجمه كرد . دومين چاپ اين كتاب در لاهور ، در سال 1369 ه ق / 1955 م ، پس از درگذشت مؤلف ، با ارجاعات و حواشى بسيار مولانا امير الدّين منتشر شد .
امداد حسين خان ص 138
نام وى در مجلهء الواعظ ( ژانويهء 1926 م ) ، جزو شركتكنندگان امتحان ساليانه درجه دوم و سوم سال 1925 م آمده .
بنده حسن ، حيدرآبادى ص 146
در رساله شيعه كهجوه ، ( مورّخ فوريه 1910 م ) ، پس از نام وى ، امام جماعت حيدرآباد دكن ، ذكر شده است .
بهادر شاه اول ص 147
مؤلف مطلع انوار نوشته است :
« وقتى براى تختنشينى ( جانشينى ) به لاهور آمد ، به تمام ممالك محروسه فرمان داد كه هنگام خطبه خواندن براى نماز جمعه در مساجد ، همهء اسامى رايج شده را حذف كرده و اسامى دوازده امام را ذكر كنند . ولى پروفسور سيد اطهر عباس رضوى ( مقيم استراليا ) به نقل از نسخهء خطى تاريخ بهادرشاهى ( در كتابخانهء بريتانيا ) نوشته است كه نام و القاب دو خليفهء راشدين در خطبه باقى ماند و فقط لقب عثمان حذف شد و در القاب حضرت على عليه السّلام ، وصى ابن عمّه رسول اللّه و ابو السبطين و امام عظيم ائمه اضافه شد ، ولى بدين سبب ، همه جا را اغتشاش فراگرفت . ( ر . ك : تاريخ اجتماعى - علمى شيعه اثنى عشرى در هند ، ج 2 ، ص 40 ) .
تصدق حسين ص 155
سال ميلادى وفات وى 1929 م نوشته شده كه صحيح آن ، 26 مارس 1930 م است .
جعفر حسين ، محمّدآبادى ، لكنهوى ص 170
از مجلهء اصلاح كهجوه ( مورّخ ذىالحجه 1336 ه ق ) برمىآيد كه مقام او پس از حضرت باقر العلوم و مولانا عابد حسين بهيكپورى قرار داشت ؛ يعنى وى مدرّس درجهء سوم بود .
حامد حسين ، لكنهوى ص 186
نويسندهء مطلع ، وطن وى را لكنهو نوشته ، اما در الذريعة ( ج 20 ) ، نام كامل وى بدين شرح آمده است : « السيد حامد