و مراد از « كُلٌّ مِنْ عِنْدِ رَبِّنا » اين است كه ميگويند : محكمات و متشابهات همه از نزد پروردگار ما است . « وَ ما يَذَّكَّرُ إِلَّا أُولُوا الْأَلْبابِ » و بجز خردمندان كسى در آيات خدا فكر نكرده و متشابهات را بمحكمات برنمىگرداند . سؤال : چرا خداوند در قرآن متشابهاتى نازل كرده و براى چه همه آن را از محكمات قرار نداده است ؟ پاسخ : اگر تمام آيات محكمات بودند مردم به صرف شنيدن ، اكتفاء كرده و در آنها دقت نمىكردند و برترى دانشمندان از ديگران روشن نمىشد . قاضى ماوردى ميگويد : خداوند به آيه « الر كِتابٌ أُحْكِمَتْ آياتُهُ » « 1 » ( كتابى كه تمام آيات آن محكم هستند ) يادآورى مىكند كه تمام قرآن محكمات مىباشد و به آيهء « اللَّهُ نَزَّلَ أَحْسَنَ الْحَدِيثِ كِتاباً مُتَشابِهاً » « 2 » ( خداوند بهترين حديث را نازل كرده قرآنى كه متشابه است » بيان مىكند كه تمام قرآن متشابهات مىباشد . بنا بر اين محكم بودن ، به معناى يقينى بودن است يعنى خداوند در اثر يقينى بودن و محكم بودن معانى قرآن آن را از اعتراض و ايراد اشكال كنندگان جلوگيرى كرده است از اين نظر تمام قرآن ، محكمات است و متشابه بودن آن به اين معنا است كه از نظر خوبى و درستى و دور بودن از ايراد و تناقض برخى از آن با برخى ديگر شباهت داشته و با هم متشابه مىباشند .
ترجمه تفسير مجمع البيان (فارسى)ج ۳ — صفحه 237
پدیدآورندگان: الشيخ الطبرسي
ص۲۳۷
پاورقی
( 1 ) - آيه 1 از سوره هود
( 2 ) - آيه 23 از سوره زمر