« فَوَ رَبِّكَ لَنَسْئَلَنَّهُمْ أَجْمَعِينَ »
، و ابتداء از آيه 93 همان سوره
« عَمَّا كانُوا يَعْمَلُونَ »
يا وقف در پايان آيه 9 سوره علق / 113 :
-
« أَ رَأَيْتَ الَّذِي يَنْهى »
و ابتدا از آيه 10 همان سوره
« عَبْداً إِذا صَلَّى »
حتى اگر وقف در آن منجر به معناى فاسد و باطلى بشود ، مثل وقف كردن در انتهاى آيه 4 سوره ماعون / 107 :
« فَوَيْلٌ لِلْمُصَلِّينَ »
، مفهوم وقف در پايان آيه ياد شده اين است كه خداى تعالى نمازگذاران را با ويل و هلاك بيم داده است . و حال آنكه اين معنا از آن آيه مقصود نيست .
يا اينكه وقف در پايان آيه روا باشد ولى ابتدا از اول آيه بعدى معنى فاسدى در برداشته باشد مثل وقف كردن در پايان آيه 151 سوره صافات 37 :
« أَلا إِنَّهُمْ مِنْ إِفْكِهِمْ لَيَقُولُونَ »
و ابتداء از اول آيه بعدى همان سوره يعنى از « ولد اللّه » ، كه ابتدا از آن به اين معنى فاسد منجر مىشود كه وجود فرزند براى خداى تعالى ثابت است و حال آن كه خداى از داشتن فرزند مقدس و منزه است
« لَمْ يَلِدْ وَ لَمْ يُولَدْ . . . »
بالاخره با توجه به اين مذهب وقف در پايان آيات ، به طور مطلق « جايز است » حتى اگر تعلق به ما بعد و برعكس ، محكم باشد ، و معنى فاسدى نيز از آن حاصل شود .