اين قاشقهاى ظريف را نميتوان با چوب يكپارچه ساخت . دستهء آنها مركب از دو قطعه چوب نازك به شكل ذوذنقه است كه بوسيلهء قسمت مدورى بهم اتصال مييابند ، قسمت مدور هم مانند تور مشبك است و ضخامت آن بيش از دو ميليمتر و نيم نيست
اين قطعات مختلف طورى با مهارت بهم متصل شدهاند كه بيننده تصور مىكند از يكقطعه چوب ساخته شدهاند .
وزن هرقاشق با وجود ابعاد زياد از 60 الى 70 گرم تجاوز نميكند . در موقع جشنها و مهمانيها اين قاشقها را در روى قدح پر از شربتى ميگذارند و در موقع صرف شام يا ناهار هركس بنوبت آن را پر از شربت كرده ميآشامد و دوباره روى قدح قرار ميدهد تا ديگرى از آن استفاده نمايد .
در خانههاى تجار و ثروتمندان ايرانى از اين نوع قاشقها زياد ديده مىشود زيرا بنا بدستورات اسلامى استعمال ظروف و قاشق و ساير لوازمى كه با طلا و نقرهء ساخته شده باشند ممنوع است ، فقط در موقع صرف چاى ممكن است قاشق نقرهء كوچكى براى حل كردن قند در فنجان و استكان ديده شود .
جعبه و ميز تحرير
علاوه بر آباده در حوالى اصفهان مخصوصا در گلپايگان جعبههاى منبتكارى زردرنگى با چوب ميسازند كه داراى نقوش برجسته اى هستند و جنك حيوانات سبع و يا تصوير شير يا ببرى را كه گوزنى شكار كرده و مشغول خوردن آنست نمايش ميدهند .
ايرانيان در صنعت منبتكارى ذوق و سليقه مخصوصى دارند و صندوقچهها و ميز هاى تحرير كوچك ظريفى ميسازند كه با نوارها و مفتولهاى فلزى زينت شدهاند . تاريخ پيدايش اين صنعت معلوم نيست ، شايد در دو قرن پيش در اين كشور بوجود آمده باشد .
در ميان كارهاى نجارى يكنوع ميز كوچك مخصوصى هم هست كه موسوم است برحل و براى مطالعه از آن استفاده مىشود و غالبا قرآن را در روى آن گذارده