رسول خدا صلّى اللَّه عليه و آله و سلّم تو را همراز و هم صحبت خود قرار مىدهد و تو به جاى خوشحالى گريه مىكنى ؟ در اين حال پيامبر سخن ديگرى در گوش او گفت و فاطمه خندان گرديد ، پس گفتم : هرگز نديده بودم كه خوشحالى و غم اين قدر به هم نزديك باشند . پس از آن ، از فاطمه در بارهء آنچه پيامبر در گوش او گفته بود سؤال كردم ، در جواب من گفت : هرگز سرّ رسول خدا را افشا نخواهم كرد . تا اينكه پيامبر رحلت نمود ، و مجددا در اين باره سؤال كردم ، فاطمه گفت : پيامبر به من گفت : جبرئيل در هر سالى يك بار قرآن را به من عرضه مىكرد « 1 » ولى امسال دو بار اين كار را انجام داده و اين عمل نشانگر آن است كه اجل من فرا رسيده و تو در ميان خاندان من اوّلين كسى هستى كه به من ملحق خواهى شد ، و من چه سلف نيكويى براى تو مىباشم . و من وقتى اين سخنان را از پيامبر شنيدم گريه‌ام گرفت ، پس از آن پيامبر در دفعهء دوم گفت : آيا راضى نيستى كه سرور و سيّدهء زنان اين امّت و زنان مؤمن باشى ؟ و پدرم كه اين بشارت را داد ، خنده‌ام گرفت .

165 / . . . - و مِنْه « 2 » وَ رَوَى ابْن خَالَوَيْه فِي كِتَاب الْآل عَن أَبِي عَبْدِ اللَّه الْحَنْبَلِيِّ عَن مُحَمَّدِ بْن أَحْمَدَ بْن قُضَاعَةَ عَن عَبْدِ اللَّه بْن مُحَمَّدٍ عَن أَبِي مُحَمَّدٍ الْعَسْكَرِيِّ عَن آبَائِه ع قَال قَال رَسُول اللَّه ص لَمَّا خَلَق اللَّه آدَم وَ حَوَّاءَ تَبَخْتَرَا فِي الْجَنَّةِ فَقَال آدَم لِحَوَّاءَ مَا خَلَق اللَّه خَلْقاً هُوَ أَحْسَن مِنَّا فَأَوْحَى اللَّه إِلَى جَبْرَئِيل ائْت بِعَبْدَيَّ الْفِرْدَوْس الْأَعْلَى فَلَمَّا دَخَلَا الْفِرْدَوْس نَظَرا إِلَى جَارِيَةٍ عَلَى دُرْنُوك مِن دَرَانِيك الْجَنَّةِ وَ عَلَى رَأْسِهَا تَاج مِن نُورٍ وَ فِي أُذُنَيْهَا قُرْطَان مِن نُورٍ قَدْ أَشْرَقَت الْجِنَان مِن حُسْن وَجْهِهَا فَقَال آدَم حَبِيبِي جَبْرَئِيل مَن هَذِه الْجَارِيَةُ الَّتِي قَدْ أَشْرَقَت الْجِنَان مِن حُسْن وَجْهِهَا فَقَال هَذِه فَاطِمَةُ بِنْت مُحَمَّدٍ نَبِيٍّ مِن وُلْدِك يَكُون فِي آخِرِ الزَّمَان قَال فَمَا هَذَا التَّاج الَّذِي عَلَى رَأْسِهَا قَال بَعْلُهَا عَلِيُّ بْن أَبِي طَالِب ع قَال ابْن خَالَوَيْه الْبَعْل فِي كَلَام الْعَرَب خَمْسَةُ أَشْيَاءَ الزَّوْج وَ الصَّنَم مِن قَوْلِه