مُوسَى عَن جَبَلَةَ الْمَكِّيِّ عَن طَاوُس عَن ابْن عَبَّاس عَن النَّبِيِّ ص قَال لَمَّا عُرِج بِي إِلَى السَّمَاءِ وَ انْتَهَيْت إِلَى السَّمَاءِ السَّادِسَةِ نُودِيت يَا مُحَمَّدُ نِعْم الْأَب أَبُوك إِبْرَاهِيم وَ نِعْم الْأَخ أَخُوك عَلِيٌّ فَلَمَّا صِرْت إِلَى الْحُجُب أَخَذَ جَبْرَئِيل ع بِيَدِي فَأَدْخَلَنِي الْجَنَّةَ فَإِذَا أَنَا بِشَجَرَةٍ مِن نُورٍ فِي أَصْلِهَا مَلَكَان يَطْوِيَان الْحُلِيَّ وَ الْحُلَل إِلَى يَوْم الْقِيَامَةِ فَقُلْت حَبِيبِي جَبْرَئِيل لِمَن هَذِه الشَّجَرَةُ فَقَال هَذِه لِأَخِيك عَلِيِّ بْن أَبِي طَالِب ع وَ هَذَان الْمَلَكَان يَطْوِيَان لَه الْحُلِيَّ وَ الْحُلَل إِلَى يَوْم الْقِيَامَةِ ثُم تَقَدَّمْت أَمَامِي فَإِذَا أَنَا بِرُطَب أَلْيَن مِن الزُّبْدِ وَ أَطْيَب مِن الْمِسْك وَ أَحْلَى مِن الْعَسَل فَأَخَذْت رُطَبَةً فَأَكَلْتُهَا فَتَحَوَّلَت الرُّطَبَةُ نُطْفَةً فِي صُلْبِي فَلَمَّا أَن هَبَطْت إِلَى الْأَرْض وَاقَعْت خَدِيجَةَ فَحَمَلَت بِفَاطِمَةَ فَفَاطِمَةُ حَوْرَاءُ إِنْسِيَّةٌ فَإِذَا اشْتَقْت إِلَى الْجَنَّةِ شَمِمْت رَائِحَةَ فَاطِمَةَ ع
ترجمه : ابن عبّاس از رسول اكرم صلّى اللَّه عليه و آله و سلّم روايت كرده :
هنگامى كه به سوى آسمان عروج كردم ، به آسمان ششم كه رسيدم ، ندايى گفت :
اى محمّد ! چه پدر خوبى است پدر تو ابراهيم ، و چه برادر خوبى است برادرت على . و چون به سراپردههاى بهشت رسيدم ، جبرئيل دستم را گرفت و داخل بهشت نمود ، در آنجا درختى نورانى توجّه مرا جلب كرد در حالى كه دو فرشته آن را با زيورهايى مىآراستند . من گفتم :
اى جبرئيل ! اين درخت به چه كسى تعلّق دارد ؟ گفت : آن درخت على بن ابى طالب است و اينها تا روز قيامت وظيفه دارند آن را تزيين نمايند . وقتى كمى جلوتر رفتم خرمايى ديدم كه از كره نرمتر و از مشك خوشبوتر و از عسل شيرينتر بود ، يكى از آنها را خوردم و در اثر آن نطفهاى در صلب من ايجاد شد ، پس از آنكه به زمين بازگشتم با خديجه همبستر شدم و او به فاطمه حامله گرديد ، پس فاطمه حوريّهاى انسانى است كه هر گاه مشتاق بهشت مىشوم بوى او را استشمام مىكنم .
بحار الأنوار ( زندگانى حضرت زهرا ع ) ( فارسي ) — صفحه 118
پدیدآورندگان: العلامة المجلسي
ص۱۱۸