4 - فقه
« فقه » بنابر آنچه در كتب لغت آمده به معناى « فهم » است ، و معناى آن در « كتاب و سنت » چنان است كه مىآيد :
خداوند سبحان در سوره توبه / 122 مىفرمايد :
( فَلَوْ لا نَفَرَ مِنْ كُلِّ فِرْقَةٍ مِنْهُمْ طائِفَةٌ لِيَتَفَقَّهُوا فِي الدِّينِ وَ لِيُنْذِرُوا قَوْمَهُمْ إِذا رَجَعُوا إِلَيْهِمْ لَعَلَّهُمْ يَحْذَرُون ) .
« چرا از هر گروه ، طايفهاى كوچ نمىكنند تا در دين فقيه و آگاه گردند و به هنگام بازگشت به سوى قوم خود ، آنها را بيم دهند ؟ شايد پروا و خوددارى كنند ! »
و رسول خدا ( ص ) فرموده :
« نَضَّرَ اللَّهُ عَبْداً سَمِعَ مَقَالَتِى هذِهِ فَبَلَّغَهَا فَرُبَّ حَامِلِ فِقْهٍ غَيْرُ فَقِيه وَ رُبَّ حَامِلِ فِقْهٍ إِلَى مَنْ هُوَ أَفْقَهُ مِنْه »
« خداوند بندهاى را كه اين گفتار مرا بشنود و تبليغ نمايد ، خرّم و شاداب گرداند ؛ اى بسا حامل فقهى كه فقيه نيست ، و اى بسا حامل فقهى كه فقه را به