تُعِزُّ مَنْ تَشاءُ وَ تُذِلُّ مَنْ تَشاءُ بِيَدِكَ الْخَيْرُ إِنَّكَ عَلى كُلِّ شَيْءٍ قَدِيرٌ
» « 1 »
« بگو : خداوندا مالك ملك و حكومت توئى . به هر كس بخواهى مالكيت مىدهى و از هر كس بخواهى مالكيت را مىگيرى . هر كه را خواهى عزّت مىبخشى و هر كه را خواهى خوار مىسازى . همه خوبيها به دست توست و تو بر هر چيزى قادرى . »
پس ، خداوند متعال هنگامى كه بنده خود را مالكيت و حكومت مىبخشد ، اين بنده شريك و قرين مالكيت خدا نگردد ، و در اينجا مالكيت غير خدائى و بدون خدائى محقق نمىشود . بلكه بنده و آنچه كه مالك آن مىشود ، همه از آنِ مولاى اوست ، و مالك شدن بنده با اذن خدا و از مصاديق « الملك للّه » است . يعنى : مالكيت و حاكميت خدا ، همانند مالكيت بنده او كه محدود به خواست و اجازه خداست ، محدود به هيچ حدّى نيست . و بنده مالك تنها در محدوده زمان و مكان و قدرتى كه خدا در اختيارش نهاده حق تصرف و امكان بهرهورى دارد .
خالقيت و احياى خداوند
صفت « خالق » و « مُحيى » نيز بدانگونه است كه گذشت . زيرا خداوند متعال خود را «
خالِقُ كُلِّ شَيْءٍ
» « 2 » : « آفريننده همه چيز » معرفى كرده و فرموده : «
هَلْ مِنْ خالِقٍ غَيْرُ اللَّهِ
» « 3 » : « آيا آفرينندهاى جز خدا هست ؟ » و فرموده : «
أَلا لَهُ الْخَلْقُ وَ الْأَمْرُ
» « 4 » : « آگاه باشيد كه آفرينش و تدبير از آنِ اوست » و فرموده : «
وَ هُوَ الَّذِي يُحْيِي وَ يُمِيتُ
» « 5 » : « و اوست كه زنده مىكند و مىميراند » و فرموده : «
فَاللَّهُ هُوَ
هامش
( 1 ) - سوره آل عمران / 26 .
( 2 ) - انعام / 102 .
( 3 ) - فاطر / 3 .
( 4 ) - اعراف / 54 .
( 5 ) - مؤمنون / 80 .