نه در مدح گل
و لأبى البغل :
شعر
تمتّع من الورد القليل بقاؤه * كأنّك لم يفجعك إلّا فناؤه
و ودّعه بالتّقبيل و الشّمّ و البكا * و داع حبيب بعد حول لقاؤه 524
برخوردارى گير از گلى كه بقاى او كم است ، گويى كه تو را مصيبتزده نكرده الّا نيستى او . و او را وداع كن به بوسه و بوييدن و گريستن ، وداع دوستى كه بعد از سالى ديگر باشد ديدن او .
و على بن الجهم 525 گويد :
شعر
زائر يهدى إلينا * نفسه فى كلّ عام
حسن الوجه زكىّ * الرّيح إلف للمدام
عمره عشرون يوما * ثم يمضى بسلام 526
گل زيارتكنندهاى است كه تن خود را به هديّه به ما مىفرستد در هر سالى /
b
67 /