باب ( 36 ) در بيان مقدارى از ادلهء امامت حضرت قائم حجة بن الحسن عليهما السّلام .
از جمله دليلهاى بر اين مطلب چيزى است كه عقل بدان حكم كند و آن اينست كه عقل باستدلال صحيح حكم كند كه در هر زمان بايد امامى معصوم از گناه و كامل ، و بىنياز از همهء مردم در علوم و احكام وجود داشته باشد ، زيرا محال است زمانى باشد كه براى مكلفين حجتى در روى زمين وجود نداشته باشد كه آنان بواسطهء او بصلاح نزديكتر و از فساد و تبهكارى دور نشوند ، و همهء كوتهكرداران و ناقصان نيازمند به كسى هستند كه جنايتكاران را تأديب كند ، و نافرمانان را از نافرمانى به راه راست برد ، و بازدارندهء سركشان و آموزندهء نادانان ، هشياركنندهء بىخبران ، ترسانندهء گمراهان ، برپادارندهء حدود ، رسانندهء احكام ، جداكنندهء ميان اهل ستيزه و اختلاف ، گمارندهء فرمانروايان ، جلوگير هجوم دشمن از مرزها ، حافظ اموال ، پشتيبان حوزهء اسلام ، گرد آورندهء مردم در جمعهها و اعياد باشد .
و دليلهاى عقلى و نقلى ثابت كرده كه چنين كسى بايد معصوم از لغزشها باشد زيرا او از امام بىنياز است ، و همين معنى بدون شك مقتضى عصمت است ، و چنين كسى كه داراى اين اوصاف است بايد بوسيلهء نص معين گردد ، يا معجزهء از او بظهور رسد كه از ديگران جدا و ممتاز گردد .
و اين صفات پس از حضرت عسكرى عليه السّلام در كسى جز آن كس كه اصحاب آن جناب امامت او را ثابت