اشعار خواجه :
خواجه نصر الدين « ره » گهگاه در سرودن شعر تفنن مىكرده ، و به زبان عربى و فارسى اشعارى ميسروده است و مسلما او را قطعات عربى و فارسى و شعر بسيار بوده كه جمع نشده و از ميان رفته است . ( ما در زير صفحههاى چهارده جلد اقوال الائمه از اشعار خواجه به قدر امكان آوردهايم . )
اين كثير در « البداية و النهاية » در شرححال خواجه گويد ( و له شعر جيد قوى ) و اكنون جز چند قطعه ، و چند رباعى ، و مثنوى كوتاه ، بجا نمانده است ، براى نمونه : شعرى كه دال بر تشيع و جنبه « ولايت » قوى خواجه دارد .
لو ان عبدا اتى بالصالحات غدا * و ودّ كلّ نبى مرسل و ولى
و صام ما صام صوّام بلا ملل * و قام ما قام قوّام بلا كسل
و حجّ كم حج للّه واجبة * و طاف بالبيت طاف غير مفتعل
و طار فى الجّو لا يأوى الى أحد * و غاص فى البحر مأمونا من البلل
و أكسى اليتامى من الديباج كلّهم * و أطعمهم من لذيذ الّبر و العسل
و عاش فى الناس آلافا مؤلفة * عار من الذنب معصوما من الزلل
ما كان فى الحشر يوم البعث منتفعا * الا بحب أمير المومنين على عليه السّلام
اين شعر خواجه از قديم در سردر ورودى ( شرقى ) حرم انور امام رضا عليه السّلام به خط درشت ثلث عربى خوانده مىشد .
روح آزاد خواجه
جهان اى مرد عاقل به آن نيرزد * غم و اندوه بىپايان نيرزد
سر او باغ و ايوان منقّش * جفاى گنبد گردان نيرزد
شراب خوب و لعل ماهرويان * خمار و محنت هجران نيرزد
لباس ششترى و قند و شكر * هواى گرم خوزستان نيرزد
گرفتم ملك تو ملك سليمان * عذاب و غصّه ديوان نيرزد
وگر خود ، آصفى اندر وزارت * به خوف و هيبت سلطان نيرزد