عليّ إباء المخالفين الجفاة ، و المنابذين العصاة ، حتّى ارتاب النّاصح بنصحه ، و ضنّ الزّند بقدحه ، فكنت أنا و إيّاكم كما قال أخو هوازن :
أمرتكم أمري بمنعرج اللّوى * فلم تستبينوا الرّشد إلّا ضحى الغد ( 3 )
كنندگان عاصيان ، تا كه در گمان افتاد نصيحت كننده به نصيحت خود ، و بخل كرد چوب به آتش زنهء خود ، پس بودم من [ در نصيحت كردن ] و شما [ در عدم قبول ] چنان كه گفت برادر هوازن : امر كردم شما را [ به راى و ] امر خود به « كژ شوندهء مقام » پس ظاهر نشود شما را راه حق مگر چاشتگاه فردا . ( 3 )