دوم - تعديل ماده در مزاج با شربت خشخاش در هنگام گرمى و سكنجبين در سردى . سوم - كوشش كردن براى جارى شدن آب بينى . با استنشاق داروهاى مخصوص آن از قبيل نشوق سياهدانه و كندش ( خربق سفيد ) را كم‌كم استعمال كنند تا زكام تمام شود . نشوق صبر و شكر نيز براى روان كردن آب بينى و باز كردن آن مفيد است ، همچنين اگر قطعه كاغذى را لوله كنند درحالىكه قدرى شكر در آن پاشيده باشند و يك سر آن را در بينى بگذارند و سر ديگر را آتش بزنند نيز سودمند مىباشد « 1 » . چهارم - بايد طبع بيمار را با خوراكهاى مناسب اعتدال ببخشند و براى حرارتىها عدس ، ماش و برنج با زرده تخم‌مرغ و براى رطوبتىها شورباى برگ شويد و برنج با زرده تخم‌مرغ ، شيره بادام و گوشتهاى لطيف تجويز كنند و از شيرينىها و چربيها و چيزهاى تند ، تيز و ترش و از آب سرد در همه اقسام بايد پرهيز كنند . اگر تب با سردرد همراه باشد بايد از گوشت نيز بپرهيزند . در سردردهاى گرم بعد از نضج مىتوان ترشى خورد . پنجم - پرده‌هاى ريه و راههاى آن را بايد از آزار موادى كه از سينه مىآيد محفوظ داشت براى اين كار بايد قرص مثنى و قرص احمر به بيمار بخورانند . ششم - همين‌كه بيمارى نضج گرفت و ماده ( آبى كه از بينى پائين مىآيد ) صاف شد بايد سيلان آن را با حب الشفاء در گرم مزاج‌ها و با حافظ الصحة و حب النزله در سرد مزاجها درمان كنند و عرقهاى مناسب به بيمار بخورانند

--> ( 1 ) بتجربه رسيده كه اگر دانه عنابى را روى شعله بگيرند تا بسوزد و دود كند استنشاق آن دود براى باز كردن گرفتگى بينى مؤثر است . مترجم