فصل خوراك بيماران در حال بيمارى و دوران نقاهت خداوند انسان را طورى آفريده كه چيزى را كه خواسته است از او برميآيد و اين تندرستى اوست و روزيها و مددهائى براى او قرار داده است تا جاى آنچه را كه بدنش از دست مىدهد بگيرد پس بدن انسان دائما در حال داد و ستد يعنى سوخت‌وساز است ( Metabolisme ) و بنابراين اگر بدن انسان همانند آنچه را كه از دست مىدهد دوباره بدست آورد بر حال خود مىماند اما اگر در برابر آنچه كه از دست داده چيز مخالفى به او برسد حالى بحالى مىشود و با آنچه كه پيش از آن بوده تفاوت مىيابد و بيمارى ، همين حالت است پس در مىيابيم كه اگر كسى در حال تندرستى به چيزى عادت داشت معلوم مىشود كه آن چيز موافق با حال اصلى يعنى تندرستى او بوده است و بنابراين امور عادى شخص براى او بيمارىزا نمىباشد از اينجا در مىيابيم كه اگر كسى بيمار شد بدون شك از چيزى كه عادى او نبوده مدد جسته و يا بگونه ديگر مىگوئيم كه عادت ، بيمارىزا نيست و بيمارى از كار خلاف عادت پيدا مىشود و به همين دليل است كه اين مطلب به صورت مثل درآمده كه مىگويند ترك عادت موجب مرض است پس از آنجا كه براى درمان بيمارى بايد سبب آن را قطع كنند و روشن شد كه سبب بيمارى بر خلاف عادت است بايد بيمار كارى را كه بر خلاف عادت پيشين مىكرده ترك كند تا تندرستى او برگردد زيرا هر علت سبب پيدايش معلول است و در اينجا علت بيمارى كارهاى خلاف عادت و علت تندرستى اعمال موافق آن است و از همين روست كه حضرت صادق عليه السلام مىفرمايد : عود البدن ما اعتاد . ( بدن را به آنچه كه عادت داشته وادار كن ) . اما در زمان ما پزشك‌نماها وقتىكه بدرمان بيمارى