وباز مرا چنين نعمت بخشيدى ومن تو را چنان شكر كردم وپيوسته نعمتها وشكرگزارىها را بر مىشمارد . پس خداى تعالى گويد : بندهء من راست گفتى ، امّا تو كسى را كه به دست أو نعمتم بر تو جارى گشته شكرگزار نبوده اى وهمانا من بر خودم سوگند خورده‌ام كه شكر وسپاس بنده اى را كه بر أو نعمت داده‌ام نپذيرم مگر آنكه شكرگزار سوق دهندهء آن نعمت باشد . 13 - [ پيامبر صلَّى الله عليه وآله فرمود ] : بهشت ، زمين كشتزارى است وكشت آن « سبحان الله وبحمده » است . 14 - امام صادق عليه السّلام فرمود : روز قيامت دو بندهء مؤمن براي حساب مىايستند كه هر دو أهل بهشتند ولى يكى در دنيا فقير بوده وديگرى توانگر . فقير مىگويد : خدايا ! من براي چه بايستم ؟ به عزتت سوگند تو خود مىدانى كه نه مقامي به من دادى كه مسؤول عدل وظلم آن باشم ونه مالي عطا كردى كه از اداى حقّ آن بپرسى وروزيم به قدر كفايت بوده چنان كه خود دانى ومقدّر كرده بودى . خداى جلّ جلاله مىفرمايد : بنده‌ام راست مىگويد راهش را باز بگذاريد تا به بهشت رود . ديگرى مىماند وآنقدر عرق مىريزد كه اگر چهل شتر بنوشند بر ايشان كافى است سپس به بهشت مىرود . آن فقير از أو پرسيد چه چيز تو را بازداشت ؟ گويد : طولانى بودن حساب ، هر چيزى كه پيش مىآوردند مرا نوميد مىكرد ومرا مىآمرزيدند واز چيز ديگر پرسش مىشدم تا خداوند مرا به رحمت خود فرا گرفت ومرا به توبه كاران ملحق گردانيد پس تو كيستى ؟ گويد : من همان فقيرم كه تا پاى حساب با تو بودم . پس گويد : در اين مدت نعمتهاى الهى چقدر تو را تغيير داده [ كه نشناختمت ] . 15 - گفت : أمير مؤمنان عليه السّلام از منبر بالا رفت ، پس حمد وستايش خدا نمود ، سپس گفت : اى مردم ! گناهان سه دسته‌اند آنگاه خاموش ماند . حبّه عرنى بدو عرض كرد : اى أمير مؤمنان ، برايم آن را تفسير فرما . فرمود : آن را ذكر نكردم مگر اينكه مىخواستم تفسير وبيان كنم اما برايم تنگى نفس عارض شد كه از سخن گفتن باز ماندم . آرى گناهان سه دسته‌اند : گناهى قابل بخشايش وگناهى غير قابل بخشايش وگناهى كه بر آن اميد وبيم داريم . گفته شد : اى أمير مؤمنان عليه السّلام ! براي ما بيان نما ، فرمود : آرى ، امّا گناه قابل بخشايش ، خداوند در دنيا بنده اى را بر گناهش عقوبت مىكند پس خداوند عاليتر وكريمتر از آنست كه بنده اش را دو بار مجازات كند واما آنكه بخشيده نمىشود ، ظلم ( مظالم ) بندگان است نسبت به يك ديگر . همانا خداى تبارك وتعالى هنگامى كه بر خلقش ظاهر گشت [ احسان كرد ] بر