شود براى اطاعت از دين و تقرّب به خداوند متعال ، دستورات شخصى را بپذيرد كه اوقات خود را صرف قيادت - واسطه گرى در زنا - و كارهاى زشت ديگر نموده و به انسانهاى عابد و زاهد پشت مىكند ؟ خداوند متعال آن را انكار و در اين باره مىفرمايد : * ( « أَمَّنْ هُوَ قانِتٌ آناءَ اللَّيْلِ ساجِداً وَقائِماً يَحْذَرُ الآخِرَةَ وَيَرْجُوا رَحْمَةَ رَبِّه قُلْ هَلْ يَسْتَوِي الَّذِينَ يَعْلَمُونَ وَالَّذِينَ لا يَعْلَمُونَ إِنَّما يَتَذَكَّرُ أُولُوا الأَلْبابِ » ) * ( 1 ) اين موضوع با قواعد اشاعره مطابقت ندارد ؛ زيرا آنان صدور اعمال زشت از جمله كذب را از خداى متعال جايز مىشمارند . لذا از نظر آنان مانعى ندارد كه خدا در آيهء مذكور ، دروغ گفته باشد . - تعالى اللَّه عن ذلك علوا كبيرا - و ساير اهل سنّت نيز مقدّم داشتن مفضول بر فاضل را بلامانع مىدانند . لذا انكارى كه در آيهء فوق آمده ، اشكالى در عقيدهء آنان ايجاد نمىكند . پس روشن شد كه هر دو گروه اهل سنّت ، مخالف با كتاب خدا عمل كرده‌اند . فضل مىگويد : بايد توجّه داشت كه بحث امامت از ديدگاه اشاعره از اصول اعتقادات محسوب نمىشود ، بلكه مطابق نظر ايشان از فروع دين و مربوط به افعال مكلَّفين مىباشد . امامت از نظر اشاعره عبارت است از جانشينى رسول خدا ( ص ) در اقامهء دين و حفظ حوزهء اسلام به گونه اى كه پيروى از او بر تمام مردم مسلمان واجب است . و شروطى كه يك شخص را شايستهء مقام امامت مىگرداند اين است كه در اصول و فروع دين مجتهد باشد تا بتواند دين را برپا دارد . در تربيت سپاه و ادارهء جنگ آگاه و صاحب نظر باشد . شجاع باشد تا بتواند از حريم اسلام دفاع كند . عادل باشد تا در حق كسى ستمى نكند ؛ زيرا چه بسا افراد فاسق ، از اموال در جهت منافع شخصى خود استفاده كنند . عدالت از نظر ما عبارت است از اينكه شخص ، مرتكب گناهان كبيره نگردد و بر انجام گناهان صغيره نيز اصرار نداشته باشد . عاقل باشد تا بتواند در امور شرعى دخالت نمايد . بالغ باشد ، زيرا عقل كودك كامل نيست . مرد باشد ، زيرا زنان در عقل و دين ، ناقص هستند . آزاد و از قريش باشد . كسى كه تمامى شرايط فوق را دارا باشد شايستهء امامت و رهبرى كلَّى است . ولى عصمت ، امرى است كه شيعهء اماميّه و اسماعيليه آن را شرط امامت مىدانند . اين مرد ( علَّامه ) براى لزوم عصمت ائمه چنين دليل مىآورد كه نياز به امام براى انجام امور

--> ( 1 ) زمر / 9 .