امّا در سنّت ، ما طبق معمول ، رواياتى را كه خود آنان آورده‌اند نقل مىكنيم تا حجّتى باشد عليه آنان . از جملهء روايات كه مانند آيهء فوق ، حاكى از ارتداد مردم ، پس از وفات پيامبر ( ص ) است ، روايات معروف به حوض است . يكى از آن رواياتى كه بر ارتداد اكثر قريب به اتّفاق مردم ، پس از وفات رسول خدا ( ص ) صراحت دارد ، روايتى است كه بخارى در « كتاب الحوض » بدين شكل آورده است : در حالى كه ايستاده بودم گروهى ظاهر شدند . همين كه آنان را شناختم ، مردى از ميان من و آنان بيرون آمد و گفت : بياييد . پرسيدم : كجا ؟ پاسخ داد : به خدا سوگند به طرف آتش . پرسيدم چه كرده‌اند ؟ گفت : آنان پس از تو ، به حالت قبل بازگشتند . سپس گروه ديگرى آمدند تا اينكه آنان را شناختم باز همان ماجرا تكرار شد . و وقتى از مردم پرسيدم چه كردند پاسخ داد : صحابه پس از تو ، بجز تعداد انگشت شمارى ، همگى از دين برگشتند . اين روايت نشانگر آن است كه صحابه ، به استثناى تعداد اندكى كه از كمى انگشت شمار بودند ، از دين برگشتند . معلوم است كه صحابه جز انكار امامت امير المؤمنين ( ع ) كار ديگرى را مرتكب نگشتند كه موجب ارتداد گردد . پس نتيجه مىگيريم كه بايد امامت از اصول دين باشد . از ديگر اخبار ، اخبار مستفيضه اى است كه حاكى از اين حقيقت مىباشد كه هر كس بميرد بدون آنكه امامى داشته باشد در جاهليت مرده است . و رواياتى از اين قبيل كه نشان مىدهد ، امامت از اصول دين است . مانند روايت مسلم در باب « الأمر بلزوم الجماعة » از « كتاب الامارة » . اين حديث به نقل از ابن عمر چنين مىگويد : از رسول خدا ( ص ) شنيدم كه فرمود : هر كس دست از طاعت ، بردارد در حالى خداوند را در روز قيامت ديدار خواهد كرد كه بهانه اى ندارد و هر كس بميرد و بيعتى بر گردنش نباشد ، در جاهليت مرده است . مسلم در همين باب و بخارى در باب دوّم از « كتاب الفتن » از پيامبر اكرم ( ص ) روايت كرده‌اند :