المرأة ان تسجد لزوجها » « 1 » بنابراين چون شوهر رخوت وزيور را از زن خواهد بايد بلا تأمّل بدهد وأطاعت كند ، هر چند كه از خودش باشد « 2 » ، چه جاى آنكه مال شوهر باشد كه از براي التذاذ خود ساخته ومنظورش حفظ آبروى خود بوده ، پس چگونه زن آن را برمىدارد وبه كورى چشم أو به ديگرى بلكه به دشمن أو شوهر مىكند وبه مال اين ضعيف مسكين از براي أو زينت مىنمايد ، وهمچنين است كلام نسبت به لزوم احسان واكرام ووجوب اعزاز واحترام أبوين وصلهء أرحام ، خصوصا أولاد وأحفاد ، واخوان ايمانى . خلاصه : أمثال اين اختلاطات مناسب مقام ظرافات يا خطابات است نه مقام احتجاج واستدلال ومناضلهء فحول ابطال ، با وجود آنكه اينها همه در باب مسكن وآلات ضروريّه وخادم وزايد بر نفقهء يوميّه روز طلاق در غير رجعيّه ومطلقا در صورت موت ، وهمچنين نسبت به غير زوجه از عمودين جارى است ، زيرا كه در امتاع بودن نفقهء أقارب ظاهرا خلافي نيست ، وجواب از همه يكى است كه اشاره شد . قوله : « پر ظاهر است » « 3 » كه دخلى به مدّعا ندارد ، زيرا كه بر فرض تسليم آنكه شرعا از أجنبي نتواند گرفت ، شايد نظر به آن باشد كه همه كس از آن هبه وهديه مىفهمد وظاهر تشبيه رجوع در هبه به رجوع در قى ؛ بر حرمت مطلق رجوع دلالت مىكند ، نه مثل محلّ نزاع كه مشهور ميان علماء مجرّد امتاع است با جواز ابدال واسترداد حتّى آنكه بعضي از مملّكين نيز به جواز

--> ( 1 ) كافى : 5 / 507 و 508 حديث 6 ، من لا يحضره الفقيه : 3 / 277 حديث 1316 ، وسائل الشيعة : 20 / 162 حديث 25313 ( با اندكى اختلاف ) . ( 2 ) توضيح : در كتب فقهى در بحث تمكين ديده نشده است كه در اين گونه موارد كسى فتوى به وجوب أطاعت از شوهر داده باشد وظاهرا نظر مؤلف هم يك توصيه اخلاقى است نه فتواى خلاف اجماع . ( 3 ) مراجعه شود به صفحهء 499 كتاب حاضر .