آقا محمد علي كرمانشاهي
512
مقامع الفضل
ورثه ومتعلّقان ميّت نظر به متعارف وأخذ خلف از سلف از روز ظهور نور شريعت غرّا إلى الآن من غير نكير من أحد من الأعيان حتّى المحتاطين من أهل الورع والعرفان . واز جملهء مؤيّدات آن است كه : بعد از خروج روح ، بل قبل از آن مردم جمعيت مىكنند وداخل ملك آن شخص مىشوند واز براي تجهيز أو توقّف نمايند ودر خانه بر فرش أو مىنشينند وبعد از دفن از براي تعزيه نيز چنين مىكنند ومطلقا احتياط نمىنمايند واقتصار بر قدر ضرورة وما تندفع به الحاجة نمىكنند وزيادة بر قدرى كه از براي اخراج ميّت ضرور باشد از أجانب وغير ورثه از أقارب داخل حرم مىشوند ومطلقا تجسّس وتفحّص از ورثه وحاضرين وغايبين وكاملين وقاصرين وغرما وموجرين نمىنمايند واز پى رخصت واستيذان نمىروند ، بلكه غالبا علم عادّى دارند به اينكه ظروف وفروشى را كه استعمال مىكنند داخل تركه وأموال مشتركه است وشايد منشأ اينها همه استثناء ايّام تعزيه باشد . ومحتمل است كه حكمت در استثناء احترام ميّت باشد كه به سبب دورى وهجران دوستان واستيذان هتك عرض أو نشود وافلاس وبىچيزى أو ظاهر نگردد وسرايت به خفّت وذلّت ورثه نكند ، واللّه يعلم . ولوعه وحزن ضعيفه معلوم نيست كه بيشتر از حزن ساير ورثه باشد وزوجه بيشتر از پدر ومادر وأولاد أو مكدّر شود . اگر يك قطره كم گشت از سبويش * هزاران دجله سر دارد به جويش وقطع يد أيتام بلكه يد زوج ضعيف مسكين در صورت موت زوجه يا طلاق مستلزم حرج وعسر منفيين است ، زيرا كه در صورت طلاق ؛ زوج محتاج به تجديد فراش واخراجات تازه است وزوجه غالبا شوهر مىكند وأمثال اين تداركات ، بلكه شايد بهتر از آنها براي أو به هم مىرسد ، زيرا كه نفقه