ترك جهاد را تهلكه و هلاك دانسته و ملاحظه آن همه دشمن و احتياط از جان پاك نفرموده ، حال آن كه اگر مسلمين به ملاحظهء ظن هلاك و وجوب حفظ نفس بار اوّل فرار كنند به اين خيال كه بار ديگر جهاد نمايند و غالب شوند ، از كجا علم ايشان حاصل است به اين كه بار ديگر غلبه خواهند يافت ؟ با اين كه در مرتبهء اوّلى فرار كرده‌اند و از بى ثباتى ايشان جرأت طمع دشمن زياد گشته ؟ و همچنين اگر بار دوم و سوم نيز به همين نسبت فرار كنند ، به حسب عادت معلوم است كه امر به جايى مىرسد كه كافرى تنها از صد مسلم و بيش از آن پروا نكند و بالاخره كفره بر مسلمين و اسلام مستولى شوند . پس مسلمين راست كه در آغاز كار از قتال كفار پروا نكنند خواه دشمن دو برابر باشد يا ده برابر ، و ظن هلاكت باشد يا نباشد ؛ بلى اگر دشمن دين بر بلاد اسلام و مسلمين هجوم آورد و مقصودين را به مقاومت او يقين نباشد لازم نيست كه فوراً قتال كنند بلكه جايز است تحصن ايشان به شرط امكان به قلعه و خندق و امثال آن ، به انتظار امداد ديگران و لازم است از باب مقدمه كه براى حفظ دين و جان ، اعلام به ديگران نمايند . بلى اگر به قتال ملجأ نشوند ايشان را ، لازم است قتال و جايز نيست استسلام چه از رسول خدا مروى است : « من اْستأسر به غير جراحةٍ مثقلة فليس منّا » « 1 » و نيز چون خداوند عالميان فرموده : « كَمْ مِنْ فِئَةٍ قَلِيلَةٍ غَلَبَتْ فِئَةً كَثِيرَةً » « 2 » پس اگر مسلمين از روى اخلاص در دفع دشمن سعى بليغ نمايند و در معارك جهاد ثابت قدم باشند ، بر خدا لازم است كه از لطف بى منتهى به وعده « وَ إِنْ قُوتِلْتُمْ لَنَنْصُرَنَّكُمْ » « 3 » وفا فرمايد و ظلمت كفر را بر نور اسلام غالب نسازد .

--> ( 1 ) . وسايل ، ج 15 ، ص 86 ، ح 20039 . ( 2 ) . بقره ، آيهء 249 . ( 3 ) . حشر ، آيهء 11 .