نجاست ظرف به خاطر سرايت نجاست از آب متنجس است . جواب : شستن ظرف به معناى نجس بودن آن نيست ، بلكه تعبّدى شرعى است ، مانند هفت بار شستن . در فرض نجس بودن آن ، احتمال دارد امر امام به شستن ظرف به خاطر اين بوده كه ظرف با آب دهان خوك ، نجس شده است و به سبب لزج بودن آن ، امر به هفت بار شستن شده است . روايتى مانند همين مورد است كه دلالت بر خاكمال كردن ظرف به خاطر آب دهان سگ دارد . آنچه گفته شد دلايل كسانى بود كه معتقد به سرايت نجاست از متنجس‌اند ؛ كه ضعف آنها و عدم ظهورشان در مدعا معلوم گشت . [ دلايل عدم سرايت نجاست از متنجس ] دلايل ما عبارت است از : ( الف ) اصالة الطهاره در ملاقات كننده با متنجس ، به دليل « كل شيء طاهر حتى تعلم انه قذر . علاوه بر اينكه ما براى اثبات ادعاى خود نيازى به دليل نداريم ؛ زيرا دليلى بر وجوب تطهير نداريم ، و اين دلالت بر عدم وجوب مىنمايد . ( ب ) اخبار : 1 . حكم بن حكيم صيرفى مىگويد : قلت لأبي عبدالله ( ع ) : أبول فلا اصيب الماء ، و قد أصاب يدي شيءَ من البول . فامسحه بالحائط اوالتراب ، ثم تعرق يدي فامسح به وجهي أو بعض جسدي أو يصيب ثوبي . قال : لا بأس به . « 1 » به امام صادق ( ع ) عرض كردم : پس از ادرار آب نمىريزم و رطوبتى از

--> ( 1 ) . كافى 3 : 55 .