را از ديگرى جدا ساختن . رسول خدا ( ص ) فرموده : « من اتخذ شعراً فليحسن « 1 » ولايته أو ليجزّه » « 2 » . و از أبي عبد اللّه الصادق ( ع ) مروىّ است : « من اتخذ شعراً فلم يفرّقه ، فرّقه اللّه بمنشار من نار » « 3 » . شعر سيد المرسلين - عليه و آله الصلاة و التسليم - به حدّى نمىرسيد كه فرق بايد كرد ، چه هرگز آن مقدار نمىبود كه از شحمهء اذن مباركش بگذرد . صدوق - رضوان اللّه تعالى عليه - در فقيه گفته است : « و كان شعر رسول اللّه ( ص ) وفرة لم يبلغ الفرق » « 4 » . « وفره » - به فتح واو و سكون فا - عبارت است از موى سر ، كه مجتمع باشد تا اذنين و از حدّ شحمه اذن نگذشته باشد ، و آن را « جمّه » نيز گويند - به جيم مضمومه و ميم مشدّده . [ 158 ] أساس : مشهور و مروىّ است كه امّهات سنن حنيفية كه كلمات را در آيهء : « وَ إِذِ ابْتَلى إِبْراهِيمَ رَبُّهُ بِكَلِماتٍ » « 5 » آن تفسير كرده‌اند ، ده امر است ، پنج در سر : مضمضه و استنشاق و سواك و فرق شعر و قصّ شارب ، و پنج در بدن : قصّ اظافير و حلق موى عانه و ازالهء شعر ابطين و ختان و استنجاء . مضمضه و استنشاق و سواك در ابواب وضو ، و ازاله شعر عانه و ابطين در آداب استحمام مشروح خواهد آمد إن شاء اللّه العزيز . و خضاب نيز از مسنونات است ، و در باب استحمام بيايد ، و اكتحال در وقت خوابيدن

--> ( 1 ) . در الكافي : « فيحسن » است . ( 2 ) . الكافى ، ج 6 ، ص 485 ، من لا يحضره الفقيه ، ج 1 ، ص 129 . ( 3 ) . من لا يحضره الفقيه ، ج 1 ، ص 129 . . ( 4 ) . من لا يحضره الفقيه ، ج 1 ، ص 129 . ( 5 ) . بقره ، آيه 124 .