و در بعضى از روايات : « الواشرة و المؤتشرة » « 1 » آمده . و در ذكرى مىگويد : « و في رواية بدل « الواشمة » « النامصة و المنتمصة » أي للشعر و غرز البدن بابرة و اتباعه بخضاب و ترقيق الاسنان تنميص الشعر في الفاعلة و القابلة ؛ لا لنجاسة الشعر » . « 2 » « واصله » زنى است كه فاعل وصل موى زنى با موى ديگرى شود ، و « مستوصله » زنى كه قابل اين فعل و طالب و محلّ آن باشد . و همچنين « واشمه » فاعله فعل وشم و « مستوشمة » قابلهء آن است ، و وشم - به فتح واو و اعجام شين ساكنه - عبارت است از فرو بردن سوزن در موضعى از بدن ، پس آن محل را از سرمه يا وسمه يا از نيل پر كردن است و بر همين قياس « واشرة و مستوشرة » فاعله و قابله « وشر » است - به سكون شين معجمه بعد از واو مفتوحه و قبل از راء - يعنى باريك كردن و تيز كردن دندانهاى زن به سوهان يا به آلتى ديگر و معنى « مؤتشره » از باب افتعال و « مستوشرة » از باب استفعال يكى است و علماء لغت گفته‌اند : اصل وشر : أشر است - به همزهء مفتوحه و شين معجمه ساكنه - و بعضى گويند : أشر و وشر دو لغت به يك معنى . و همچنين مفاد لعن نامصة و متنمصة از باب تفعّل يا مستنمصة از باب استفعال ، تأكيد نهى است از فاعليّت و قابليّت فعل نمص - به اسكان ميم متوسط ميان نون مفتوحه و صاد مهمله - يعنى نتف و كندن موى از ناصيه و جبين و صدغ و خدّ و غير آن به آلت منماص و منقاش يا ريسمان يا آلتى ديگر از آلات نتف . [ 150 ] مسألة : نتف موى داخل انف به منقاش سنت است و از أبى عبد اللّه الصادق ( ع ) در كافى و فقيه و غيرها مروىّ شده كه سبب حسن و نضارت وجه است ،

--> ( 1 ) . وسائل الشيعة ، ج 17 ، ص 133 ، ح 22179 . ( 2 ) . ذكرى الشيعة ، ج 1 ، ص 160 .