توفير خارج از حدّ اعتدال و ترك اصلاح كردن و يك بار دراز گذاشتن شعر لحيه ، تشبّه [ به ] يهود و خروج از سنت دين اسلام است . از مسانيد مستفيضهء اصول معتبرهء حديث ، و از مراسيل مقبولهء من لا يحضره الفقيه است : قال رسول اللّه ( ص ) : « حفوا الشوارب و اعفوا اللّحى و لا تشبَّهوا باليهود » « 1 » . و « احفوا » و « اعفوا » - به فتح همزهء قطع - بناء فعل امر است از باب افعال . « احفا » عبارت است از مبالغه كردن در امرى و « اعفا » عبارت است از ترك و باز گذاشتن امرى ، يعنى مبالغه كنيد در جزّ شارب ، و ترك كنيد قصّ لحيه . اما در اعفاء لحيه تشبيه مكنيد به يهود ؛ چه ايشان در اعفا و ترك اصلاح و تطويل لحيه مبالغهء تمام دارند . در اكثر نسخ فقيه « حفّوا » - به ضمّ حاء مهمله و تشديد فاء - واقع است ، در ذكرى « 2 » نيز آن چنان منقول شده از « حفّ » به معنى نتف و قطع و ازالهء شعر و آنچه اوّلًا نقل كرديم ، أصح و امتن است . و نيز از مراسيل فقيه است : « نظر رسول اللّه ( ص ) إلى رجل طويل اللحية ، فقال : « ما كان على هذا لو هيّأ من لحيته ، فبلغ الرجل ذلك فهيّأ من لحيته بين اللحيين ، ثمّ دخل على النبي ( ص ) ، فلمّا رآه ، قال : هكذا فافعلوا » « 3 » . « هيّأ » به تشديد ياء ميان هاء و همزه از تهيئه به معنى اصلاح ، و استعمال آن به « لام » و « من » مسموع است و « لحيين » تثنيه ، مانند « أليين » در تثنيهء « ألية » . در بعضى از نسخ « لحيتين » مكتوب است . يعنى رسول اللّه ( ص ) را نظر افتاد بر مردى طويل اللحيه ، پس فرمود : اين مرد را چه مضرّت رسد اگر لحيهء خود را اصلاح كند و چيزى از موى آن بگيرد . پس آنچه سيد الرسل فرموده بود ، به آن مرد رسيد و اصلاح كرده لحيهء خود را ميانهء طويل و قصير و متوسط ساخت و بعد از آن داخل مسجد نبى ( ص ) شد ، چون سيّد المرسلين او را به

--> ( 1 ) . من لا يحضره الفقيه ، ج 1 ، ص 76 ، ح 332 . ( 2 ) . الذكرى ، ج 1 ، ص 159 . ( 3 ) . من لا يحضره الفقيه ، ج 1 ، ص 76 ، ح 333 .