وضويى كه رافع حدث بوده است ، و در وضوى كون بر طهارت ، و در وضوى تأهّب ، و در اعادهء وضويى كه قبل از استنجاء به آب واقع شده ، و در وضو به جهت تخلّل حدث اصغر در اثناى غسل جنابت ، و در اعادهء وضو بعد از رعاف و قى و تعمّد قهقهه در حالت نماز و عروض قراقر در شكم و بالجملة ، در اعادهء هر وضو كه رافع حدث بوده است ، نيّت رفع حدث لازم است و بىقصد رفع حدث ، آن وضوى مندوب به فعل نمىآيد و در باقى وضوءات معدوده ، متوضّى اختيار دارد در ادخال رفع حدث در نيت و اسقاط آن و اقتصار بر ذكر غايت و تعيين استحباب و قصد قربت . [ 50 ] مسألة : هرگاه اقتصار بر ذكر غايت شده باشد ، نماز به آن وضو صحيح نيست ، و مس كتابت قرآن نمىتوان كرد ، مگر قصد شده باشد كه آن غايت كه وضو از براى آن مىكند ، على الوجه الأكمل به فعل آيد ، چه اين قصد در قوّت نيت رفع حدث است و در اين صورت به همان وضو ، نماز مىتوان كرد ، على الأقرب . و جدّ محقق من - قدّس اللّه تعالى روحه - مىگويد : اگر قصد وقوع غايت على وجه الكمال كرده است ، آن وضو مبيح نماز مىشود ، و من در تسويغ مضايقه دارم ، و در ترتّب اباحت نماز بر اين وضو اعتبار قصد اكمليت مىكنم و قصد مجرّد كمال را كافى نمىدانم ؛ چه اتيان به غايت مقصوده - مانند تلاوت قرآن و حمل مصحف و دخول قبهء معصوم و امثال آن - بىوضو ، ناقص است ، و با وضو غير رافع حدث ، كامل و با وضويى كه رفع حدث كند ، اكمل پس قصد مجرّد كمال ، در قوّت قصد رفع حدث نيست . و شيخ شهيد نيز - قدّس اللّه تعالى - در ذكرى اعتبار وجه اكمل كرده است « 1 » .

--> ( 1 ) . نگاه كنيد به : ذكرى الشيعة ، ج 2 ، ص 108 .