مقصودِ پيغمبران را فهميدند ، خدا با آنها اتمام حجّت كرد و حق را فهميدند ، امّا از گفته هاى انبيا درس نگرفتند . « و انظروا فلهوا » به آنها مهلت داده شد ولى آنها به جاى عبرت گرفتن مشغول دنيا و زرق و برق دنيا شدند . هر كسى به فراخور حال خود طول مدّت عمر را مهلت گرفته ، ولى حيف كه هرچه بيشتر عمر به اينها داده شود آرزوها و آمال دور و درازترى پيدا مىكنند و دلبستگى آنها به زر و زيور و مقام دنيا بيشتر مىشود . « و سلموا فنسوا » و سالم بودند پس اين سلامت را فراموش كردند ; نعمت سلامتى نعمت بزرگى است و انسان بايد در زمان سلامتىِ خود به عبادت خدا بپردازد . « اُمْهِلُوا طَوِيلا ، وَمُنِحُوا جَمِيلا ، وَحُذِّرُوا اَلِيماً ، وَوُعِدُوا جَسِيماً ، اِحْذَرُوا الذُّنُوبَ المُوَرِّطَةَ ، وَالْعُيُوبَ الْمُسْخِطَةَ » ( مدّت طولانى به آنها مهلت داده شد ، و به آنها احسان و نيكى شد ، و از عذاب دردناك ترسانده شدند ، و به نعمت هاى بزرگ وعده داده شدند ، از گناهان هلاك كننده و از عيبهاى به خشم آورنده بپرهيزيد . ) « امهلوا طويلاً » مدّتهاى طولانى به آنها مهلت داده شد ، به آنها عمر داده شد تا خودشان را سعادتمند كنند ، « و منحوا جميلاً » و خوبى هايى به آنها داده شد ، خداوند آنها را راهنمايى كرد و وسائل سعادت را براى آنها فراهم فرمود ، « و حذّروا اليماً » ، مقصود از « اليم » عذاب دردناك جهنّم است ، يعنى از عذاب دردناك جهنّم ترسانده شدند ، « و وعدوا جسيماً » و چيز بزرگى به آنها وعده داده شده بود . « جسيم » به چيز بزرگ گفته مىشود ، و مقصود حضرت در اين جمله بهشت است ; يعنى نعمت هاى بزرگ و مقامهاى بلند و عالى را به آنها وعده داده بودند . « احذروا الذّنوب المورّطة » ، « مُوَرِّطَة » از مادّه « وَرْطَةٌ » به معناى هلاك كننده است ، « الذّنوب المورّطة » يعنى گناهانى كه به ورطه اندازنده و هلاك كننده است ،