« رجيع وصب ، و نضو سقم » ، « رجيع » به معناى از سفر برگشته ، « وَصَب » به معناى تعب ، و « نضو » به معناى لاغر است . در عبارت تشبيه است ، حضرت امير ( عليه السلام ) اين جنازه را به يك شتر و اسبى كه خيلى به سفر برده باشند و رنج و تعبِ مسافرت آنها را لاغر كرده باشد تشبيه فرموده است ; مىفرمايند : اين جنازه بر اثر آن مريضى هاى فراوان و بر اثر آن رفت و آمدهاى زياد ، لاغر و نحيف شده است . « تحمله حفدة الولدان » نوه ها و يا كسانى كه حاضر به كمك كردن هستند او را از خانه تا قبرستان به دوش مىكشند . « حفدة » معمولا به نوه ها گفته مىشود اما به اعوان هم « حفدة » گفته شده است ، خلاصه مقصود اين است كه نوه ها و فرزندان و خويشان و اقربا « و حشدة الاخوان » و جمع برادران همگى دست به دست هم داده و اين مرده را از روى زمين برمى دارند . « حشدة » به معناى اجتماع كنندگان است . « حشدة الاخوان » از باب اضافه صفت به موصوف و به معناى برادران اجتماع كننده است . خوب همه اينها در آن موقع اجتماع مىكنند و او را به طرف قبرستان حمل مىكنند . « اِلَى دَارِ غُرْبَتِهِ ، وَمُنْقَطَعِ زَوْرَتِهِ » ( او را تا خانه غربت و بى كسى به دوش مىكشند ، و تا خانه قبر كه ديگر ملاقاتها قطع مىشود حمل مىكنند . ) فرمودند : همه نوه ها ، فرزندان و برادرانِ اجتماع كننده او را حمل مىكنند « الى دار غربته » به خانه اى كه براى او جاى خلوت و تنهايى و بى كسى است . « و منقطع زورته » و او را به جايى مىبرند كه راه ملاقات با او منقطع و بسته مىشود . « زورة » به معناى زيارت كننده است ، اگر تا امروز كسانى به زيارت او مىآمدند ولى از امروز راه زيارت و ملاقاتِ با او بسته شده و ديگر كسى نمىتواند با او ملاقات كند . خلاصه همه اين اجتماع كنندگان او را به جايى بردند كه ديگر ملاقات با او منقطع شده است .