« الّذى » مىباشد ، يعنى « و الّذى وقّت لكم الآجال » ; و باز اين جمله صفت است براى « الله » يعنى آن خدايى كه اجلهاى شما را معلوم كرده است . شايد مقصود از جمله اين باشد كه بدانيد در آخر مردنى هم در كار هست و اختيار بردن شما از اين دنيا هم به دست خداست . « و البسكم الرّياش » ، همان تركيبى كه در عبارت جمله قبل گفتيم در اين جمله و دو جمله بعد هم وجود دارد . « البسكم » از مادّه « لَبس » به معناى پوشيدن است ، « الرّياش » جمع « ريش » نيست ، « ريش » و « رياش » هر دو مفرد هستند و به معناى لباس فاخر ; يعنى آن خدايى كه لباس فاخر زيبايى را به شما پوشاند . « و ارفغ لكم المعاش » و آن خدايى كه معاش را براى شما وسيع قرار داده است . خداوند در سوره ابراهيم فرموده است : ( الله الّذى خلق السّماوات و الارض و انزل من السّماء ماءً فاخرج به من الثّمرات رزقاً لكم و سخّر لكم الفلك لتجرى فى البحر بامره و سخّر لكم الانهار ، و سخّر لكم الشّمس و القمر دائبين و سخّر لكم اللّيل و النّهار ، و آتيكم من كلّ ما سألتموه ) ( 1 ) خداوند آسمان و زمين را آفريد و از آسمان آب فرو فرستاد و از آن انواع ميوه ها را براى شما آفريده ، و براى رفاه حال شما دريا را مسخّر كرده تا بتوانيد كشتيرانى كنيد ، و براى شما نهرها و ماه و خورشيد را مسخّر كرده و شب و روز را آفريده ، و براى شما هرچه خواسته ايد فراهم فرموده است . اين آيات در اين مورد از آيات جالب قرآن است . نعمت هاى خدا بر بندگان حدّ و اندازه ندارد و اين معناى كلام حضرت است كه فرموده : « و ارفغ لكم المعاش » روزى شما را واسع قرار داده است ، و در پايان همين آيات از سوره ابراهيم فرموده : ( و ان تعدّوا نعمة الله لاتحصوها انّ الانسان لظلوم كفّار ) نعمت هاى خدا آنقدر

--> 1 - سوره ابراهيم ، آيات 32 تا 34