در موارد ديگر ( 1 ) توضيح داده ايم كه رسالت بعد از بندگى و عبوديّت است و نيازى به توضيح و تكرار آن نيست . بعد مىفرمايد : « ارسله لانفاذ امره » پيغمبر ( صلى الله عليه وآله و سلم ) را فرستاد تا دستوراتش را اجرا كند . « انفاذ و تنفيذ » همان قوّه مجريه است . « و انهاء عذره » ، « انهاء » به معناى به نهايت و پايان رساندن است ; يعنى خداوند براى اين كه عذر خود را بر بندگان تمام كند پيغمبر ( صلى الله عليه وآله و سلم ) را برگزيد . در قرآن شريف فرموده است : ( و ما كنّا معذّبين حتّى نبعث رسولا ) ( 2 ) تا قبل از آن كه براى ارشاد و هدايت بندگان رسول بفرستيم آنان را عذاب نمىكنيم ; فرستادن پيامبران براى اتمام حجّت است ; در اين جمله حضرت هم آمده است كه خدا پيغمبر را براى تمام كردن عذر فرستاده است ، خواسته كارى كند كه راه عذرتراشى براى بندگان بسته شود . « و تقديم نذره » ، « تقديم » به معناى پيش انداختن است ، « نُذُر » ممكن است به معناى انذار باشد و ممكن است جمع « نذير » به معناى ترساننده باشد ، به پيغمبران « نُذُر » گفته مىشود بدان علّت است كه پيغمبران مردم را از عذاب روز قيامت مىترسانند . در شأن پيغمبراكرم ( صلى الله عليه وآله و سلم ) در قرآن آمده است : ( و ما ارسلناك الاّ كافّة للنّاس بشيراً و نذيراً ) ( 3 ) تو را براى همه مردم بشارت دهنده به نعمت هاى خدا و ترساننده از عذاب او فرستاديم . پس خلاصه اين است كه حضرت مىفرمايد : و شهادت مىدهم كه محمّد ( صلى الله عليه وآله و سلم ) بنده و رسول اوست ، خدا او را براى اجراى اوامر ، تمام كردن عذر ، و پيش فرستادن ترساندن يا ترسانندگان خود فرستاده است .

--> 1 - شرح خطبه 72 2 - سوره اسراء ، آيه 15 3 - سوره سبأ ، آيه 28