« و جابل القلوب على فطرتها » ، « جابل » از مادّه « جَبَلَ » به معناى « خَلَقَ » است ، « جابل » يعنى « خالق » ; مقصود از « قلوب » نفوس ناطقه انسانى است ; يعنى اى خالقى كه دلهاى مردم را بر فطرتشان خلق كرده اى . « شقيّها و سعيدها » بيان قلوب است ، يعنى اى خالق دلهايى كه يا شقىّ و شقاوتمند و يا سعيد و خوشبخت هستند . البتّه اين شقاوت و سعادت به اعتبار زمانهاى بعدى است كه انسانها در راههاى كج و يا راههاى راست قدم مىگذارند ، و گرنه خلقت الهى بر فطرتهاى پاك است . درود بر رسول خدا ( صلى الله عليه وآله و سلم ) « اِجْعَلْ شَرَائِفَ صَلَوَاتِكَ وَنَوَامِىَ بَرَكَاتِكَ عَلَى مُحَمَّد عَبْدِكَ وَرَسُولِكَ » ( قرار ده درودهاى شريف و بركتهاى زياد خود را بر محمّد ( صلى الله عليه وآله و سلم ) كه بنده تو و فرستاده تو مىباشد . ) از اين قسمت دعاى حضرت شروع مىشود ، عرض مىكند : خدايا درودهاى شريفت را بر حضرت محمّد ( صلى الله عليه وآله و سلم ) قرار ده . « شرائف صلواتك » اضافه صفت به موصوف است و اين كار در عرب شايع است ، در اصل « اجعل صلواتك الشّرائف » است ، يعنى صلواتهاى شريفت . « و نوامى بركاتك » و بركتهاى زياد خود را بر محمّد ( صلى الله عليه وآله و سلم ) قرار ده . اين جمله نيز مانند جمله قبل از قبيل اضافه صفت به موصوف است و اصل آن « بركاتك النّوامى » است . « نوامى » جمع « نامى » است و « نامى » به معناى چيزى است كه داراى رشد و نموّ باشد . « على محمّد عبدك و رسولك » بر محمّد ( صلى الله عليه وآله و سلم ) كه بنده و فرستاده توست . « على محمّد » جار و مجرور متعلّق به « اجعل » است ; يعنى اى خدايى كه گستراننده زمين و نگهدارنده آسمان و خالق قلوب هستى ، درودهاى زيبا و بركتهاى زياد خود را بر محمّد كه بنده و رسول توست قرار ده .