بسم الله الرحمن الرحيم خطبه 46 و من كلام له ( عليه السلام ) عند عزمه على المسير الى الشّام : « اَللَّهُمَّ اِنِّى اَعُوذُ بِكَ مِنْ وَعْثَاءِ السَّفَرِ ، وَكَآبَةِ الْمُنْقَلَبِ ، وَسُوءِ الْمَنْظَرِ فِى الْأَهْلِ وَالْمَالِ . اَللَّهُمَّ اَنْتَ الصَّاحِبُ فِى السَّفَرِ ، وَاَنْتَ الْخَلِيفَةُ فِى الْأَهْلِ ، وَلاَيَجْمَعُهُمَا غَيْرُكَ ، لِأَنَّ الْمُسْتَخْلَفَ لاَيَكُونُ مُسْتَصْحَباً ، وَالْمُسْتَصْحَبَ لاَيَكُونُ مُسْتَخْلَفاً » موضوع بحث درسهايى از نهج البلاغه بود ، خطبه چهل و ششم از نهج البلاغه عبده است ; اين خطبه در اصل متعلّق به رسول خدا ( صلى الله عليه وآله و سلم ) بوده كه بعداً حضرت امير ( عليه السلام ) چند جمله كوتاهى به آن اضافه فرموده اند . اين خطبه را طبق نقل مرحوم سيّد هنگامى كه حضرت آماده سفر شام براى جنگ با معاويه شدند فرمودند ، در هر مرحله اى دعايى خوانده اند ، و اين دعا را به محض اين كه پايشان را در ركاب گذاشته اند به پيشگاه مقدّس خداوند عرضه مى دارند : ( 1 )

--> 1 - شرح ابن ابى الحديد ، ج 3 ، ص 165 ; بحارالانوار ، ج 32 ، ص 391