پذيرش تقدير الهى توأم با عمل صالح در حديثى داريم كه بعضى از بندگان صلاحشان در فقر است ; و خدا مى فرمايد : اگر اينها را غنى كنم فاسدشان كرده ام ، و بعضى صلاحشان در غناست كه اگر فقيرشان كنم فاسدشان كرده ام . بعضى مصلحتشان در صحّت است و بعضى در مرض ; امور روى مصالح و مفاسد است ، البتّه نه اين كه امور علل ندارند ، علل طبيعى دارند ولى در عين حال مسبّب الاسباب خداست و مصالح و مفاسد اشخاص منظور است . انسان در زندگى بايد مواجه با فقر و گرفتارى و مصيبت بشود ، بايد داغ اولاد ببيند ، زندان و پست و بلندى را ببيند تا ساخته شود ، خلقت ما براى اين است كه آزمايش شويم و ساخته شويم ، آيه قرآن مى فرمايد : ( الّذي خلق الموت و الحيوة ليبلوكم أيّكم أحسن عملا ) ( 1 ) خدايى كه مرگ و زندگى را خلق كرده براى اين كه آزمايش كند كدام يك از شما بهترين عمل را انجام مى دهيد . در حديث آمده است كه خدا نمى فرمايد كدام يك از شما بيشتر كار مى كنيد ، بلكه مى فرمايد : كدام بهتر كار مى كنيد . ( 2 ) بهترين كارها همان خلوص و نيّت پاك است ، اگر انسان در حال گرفتارى براى رضاى خدا فعاليت داشته باشد ، حتى اگر فعاليت اقتصادى هم باشد و بخواهد به توليد كشور كمك كند ، آن بزرگترين عبادت است . اگر انسان صدمه مى خورد به حساب خدا بگذارد ، زندان مى رود به حساب خدا بگذارد ، فقر و بدبختى پيدا مىكند به حساب خدا بگذارد ، از ميدان در نرود ، صبر و استقامت داشته باشد ، اين جنگ و ستيزها و اين صحنه ها همه كلاس است براى افراد ، افراد در آن ساخته مى شوند .

--> 1 - سوره مُلك ، آيه 2 2 - اصول كافى ، ج 2 ، ص 16 ; و بحارالانوار ، ج 67 ، ص 230 ، حديث 6