در مسائل فقه هم همين طور است ; ما با اين كه مخطّئه هستيم و مى گوييم علما ممكن است اشتباه كنند ، اما اگر بنا باشد در مسائل فقهى به غير متخصّص مراجعه كنيم و خودسرانه به مسائل نماز و روزه و حج عمل كنيم بيست درصد ممكن است درست باشد ; اما اگر به مجتهد و متخصّص ، يعنى كسى كه پنجاه شصت سال در قرآن و حديث و سنّت و كلمات بزرگان تحقيق كرده و متخصّص در استنباط احكام شده مراجعه كرديم ، مجتهد نود درصد حق را مى گويد و ده درصد ممكن است خطا باشد . پس باب اجتهاد بايد مفتوح باشد ، اجتهاد يعنى كوشش كردن در ياد گرفتن احكام ، هم اهل سنّت به مجتهد مراجعه مى كنند هم ما ، منتها گروهى از آنها مى گويند باب اجتهاد مسدود است و به مجتهدين گذشته مراجعه مى كنند ، يعنى ابوحنيفه ، شافعى ، مالك بن أنس و احمد حنبل ; ديگر خودشان اجتهاد نمى كنند و يا در فتواهاى آنان اجتهاد مى كنند ; ولى ما مى گوييم كه اسلام به مجتهد خاصّى منحصر نيست ، بلكه در هر زمانى مجتهدين با مراجعه به كتاب و سنّت و عقل و اجماع احكام را استنباط مى كنند ، و ممكن هم هست كه خطا كنند ; و كسى كه مجتهد نيست يا بايد احتياط كند و يا به مجتهد مراجعه نمايد ; مانند مراجعه مريض به پزشك متخصّص . معناى وحدت شيعه و سنّى گاهى بعضى مطرح مى كنند حالا كه ما الحمدلله وحدت كلمه داريم و هفته وحدت تشكيل داده ايم ، و با توجّه به اين كه در مقابل دشمنان اسلام و اسرائيل و ابرقدرتهاى شرق و غرب قرار گرفته ايم ، مطرح كردن شيعه و سنّى چيز صحيحى نيست و دامن زدن به اختلافات است . بايد توجّه داشت كه شيعه يك فقهى براى خودش دارد و مذاهب اهل سنّت هم