فرقهء ايشان جميع اهل بيت را دوست ندارد ، بعضى يك طائفه را محبوب مىسازند و بقيّه را مبغوض مىدارند ، و بعضى طائفهء ديگر را ، و همينست حال اتّباع كه أهل سنّت يك طائفه را خاصّ نمىكنند ؛ از هر همه روايات دين خود مىآرند و بدان تمسّك مىجويند ، چنانچه كتب تفسير و حديث و فقه ايشان بر آن گواه است . و اگر كتب أهل سنّت را اعتبار نكنند مرويّات شيعه را كه از عقائد الهيّه گرفته تا فروغ فقهيّه موافق اهل سنّت درين رساله نقل كرده شد چه جوابست ؟ و درين مقام بعضى از خوش طبعان شيعه تقريرى دارد خيلى دلفريب ، لابدّ ذكر آن تقرير و حلّ آن تزوير نموده آمد . گفته است كه تشبيه اهل بيت در اين حديث بسفينه اقتضا مىكند كه محبّت جميع اهل بيت و اتّباع كلّ ايشان در نجات و فلاح ضرور نيست . زيرا كه اگر شخصى در يك كنج كشتى جا گرفت بلا شبهه از غرق او را نجات حاصل شد ، بلكه دوران در تمام كشتى و گاهى بكنجى نشستن و گاهى بكنج ديگر معمول و عادى نيست . پس شيعه چون متمسّك ببعض أهل بيت شدند و اتّباع بعضى از ايشان پيش گرفتند بلا شبهه ناجى باشند و طعنى كه أهل سنّت بر ايشان بابت إنكار بعض أهل بيت مىنمايند دفع شد . الحمد للّه أهل سنّت در اين جواب او به دو وجه سخن دارند : اول بطريق نقض آنكه : در اين صورت اماميّه را بايد كه زيديّه و كيسانيّه و و ناووسيّه و أفطحيّه را گمراه ندانند و ناجى و مفلح انگارند ، زيرا كه هر يكى ازين فرق مذكوره و أمثال ايشان كنجى ازين كشتى وسيع گرفته و در آن كنج جاى خود ساخته و يك كنج كشتى براى نجات از غرق كافيست بلكه درين صورت تعيين أئمّهء اثنا عشر نيز مخدوش گشت ، زيرا كه هر كنج كشتى در نجات بخشيدن از موج دريا كافيست ، و معنى امام همينست كه اتّباع او موجب نجات آخرت باشد و تمام مذهب