كه متفق عليه فريقين مىباشد سراسر بىمحل و ناهموار و از جادهء انصاف و عدل خيلى دور و بركنارست ثانيا احاديث فضائل ابن مسعود كه متعلق بعلمست هرگز سندا مقابل و مقاوم حديث مدينة العلم نمىتواند شد زيرا كه حديث مدينة العلم متواترست كما بيّنا سابقا و هيچ حديثى از احاديث فضائل ابن مسعود بدرجهء تواتر نرسيده كما لا يخفى على من راجع إليها پس ذكر آن بمقابلهء حديث مدينة العلم كمال پهن چشمى و وقاحتست ثالثا احاديث فضائل ابن مسعود عند الامعان مؤيد مطلوب اهل حق و ايقانست و هادم اساس اهل بغى و عدوان بيانش آنكه در ما سبق دانستى كه ابن مسعود يكى از تلامذه و مستفيدين باب مدينهء علم عليه السّلام بوده و هميشه باقوال صدق اشتمال خود راه اعتراف باعلميت آن جناب پيموده كما سياتى انشاء اللَّه تعالى فيما بعد بالتفصيل پس هر فضيلتى كه براى ابن مسعود رح در علم ثابت شود در اصل ببركت استفاده و استفاضهء او از باب مدينة العلم عليه السّلام حاصل خواهد بود و هر گاه حال بر چنين منوال باشد چگونه كسى از اهل عقل جسارت مىتواند كرد كه فضائل ابن مسعود را مقابل حديث مدينة العلم گرداند و به اين مقابلهء بى جا روح ابن مسعود را برنجاند هفتم آنكه شاه ولى اللَّه درين كلام سخافت انضمام ادعا نموده كه حديث مدينة العلم مقرونست بفضائل وارده در شان عائشه و اين ادعاى باطل مردود بحتست زيرا كه اوّلا هيچ فضيلتى براى عائشه بطريقى كه قابل اعتماد و اعتبار اهل تبصر و استبصار باشد ثابت نيست و من ادعى فعليه البيان و علينا دمغ راسه بابين الدليل و البرهان ثانيا اگر بالفرض حديثى از احاديث مصنوعه و خبرى از اخبار موضوعه براى عائشه نقلا ثابت هم باشد مختص بطريق مخالفين خواهد بود لا غير پس آن را با حديث مدينة العلم كه در طرق فريقين ثابت و محققست هم سنگ وانمودن آفتاب را به گل اندودن و در راه هوا و هوس سراسر باد پيمودن است ثالثا عائشه با وصف آن همه عداوت مفرطه و محاربت فارطه كه با جناب امير المؤمنين عليه السّلام داشته خود معترف باعلميت آن جناب بوده و اقوال او كه درين باب واردست انشاء اللَّه تعالى در ما سياتى بتفصيل خواهى شنيد پس با وصف اعتراف عائشه باعلميت باب مدينهء علم فضائل مصنوعه و مفاخر موضوعهء عائشه را مقابل حديث مدينة العلم ذكر كردن صراحة مسلك وقاحت و صفاقت سپردن و گوى سبقت در ميدان استحيا از حضرت ثالثة الاثافى بردنست رابعا جهالت عائشه از اقوال و احوال جناب رسالت‌مآب صلى اللَّه عليه و آله الاطياب و استدراكات باطله و اعتراضات عاطلهء او بر اصحاب آن جناب نه چنانست كه بر ناظر كتب و اسفار محدثين سنيه در حيز خفا و استتار باشد و يكفى لاثبات ذلك المراجعة الى الإصابة لا يراد ما استدركته عائشة على الصحابة للبدر الزّركشى و الى عين الاصابة فى استدراك عائشة