اتيت بقدح لبن فشربت منه ثم اعطيت فضلى عمر بن الخطاب قالوا فما أوّلته يا رسول اللَّه قال العلم ازين عبارات بصراحت واضحست كه جملهء اسانيد بخارى متعلق بخبر روياى لبن منتهى بزهرى مىشود و زهرى آن را بسوى حمزه بن عبد اللَّه اسناد مىنمايد و او از ابن عمر نقل مىكند باقى ماند اينكه اين هر سه نفر موصوم بمثالب و متسم به معايب مىباشند پس نزد ارباب نصفت اصلا جاى تردد و ارتياب نيست اما ابن عمر پس قوادح مدهشه و مخازى موحشهء او در مقام قدح مفسرين اهل سنت از كتاب استقصاء الافحام بتفصيل تمام مبين شده و بعد ملاحظهء آن هرگز كار عاقلى نيست كه خبر ابن عمر را خصوصا در حق عمر قابل ادنى التفات بداند و كمال رقاعت خود را بمنصهء شهود برساند اما حمزه بن عبد اللَّه بن عمر پس كافيست در قدح و جرح او همين كه از اولاد ابن عمر بود و در زمرهء آن متابعين و مبايعين يزيد لعين انسلاك داشت كه با آن ملعون بربيع خدا و رسول صلّى اللَّه عليه و آله و سلم بيعت كرده بودند و ابن عمر ايشان را از نقض بيعت يزيد مانع آمده بود خود بخارى در صحيح خويش در كتاب الفتن گفته باب إذا قال عند قوم شيئا ثم خرج فقال بخلافه حدثنا سليمان بن حرب حدثنا حماد بن زيد عن ايوب عن نافع قال لما خلع اهل المدينة يزيد بن معاوية جمع ابن عمر حشمه و ولده فقال انى سمعت النبى صلّى اللَّه عليه و سلم يقول ينصب لكل غادر لواء يوم القيمة و انا قد بايعنا هذا الرجل على بيع اللَّه و رسوله و انى لا اعلم غدرا اعظم من ان يبايع رجل على بيع اللَّه و رسوله ثم ينصب له القتال و انى لا اعلم احدا منكم خلعه و لا بايع فى هذا الامر الا كانت الفيصل بينى و بينه اما ابن شهاب زهرى پس مطاعن عظيمه و مثالب جسيمهء او بيش از آنست كه در حصر آيد و اگر چه شطرى از ان در كتاب مستطاب تشييد المطاعن جناب والد ماجد اعلى اللَّه مقامه مبين و مبرهن شده ليكن نحيف نيز درين مقام بحسب مناسبت بعضى از ان مذكور مىنمايم پس از آن جمله اينست كه زهرى در زرافه منحرفين از جناب امير المؤمنين عليه السّلام داخل بود و باساءت ادب در حق آن جناب روى خود را سياه مىنمود عبد الحميد بن هبة اللَّه البغدادى المعروف