اضطراب و اضطرار و اختلال و انتشار اين حضرات را در مقابلهء اهل حق به خوبى مشهود و مرئى مىنمايد و گمان مبر كه اين كلام بنبانى صرف با كلام ابن تيميّه تناقض دارد و بس بلكه اگر نيك بنگرى خواهى دانست كه اين كلام سخافت انضمام بنبانى با كلام خودش تنافر بين دارد توضيحش اينكه خود بنبانى كما سمعت سابقا بعد از آنكه حسب زعم خود تقرير استدلال اهل حقّ را جواب داده در صدد بيان مراد از حديث انا مدينة العلم بر آمده و گفته و المراد من الحديث المذكور و اللَّه اعلم بيان ان عليّا باب العلوم بالنسبة الى جماعة لم يدركوا شرف الصحبة و هذا مبنى على امر و هوان اعلم الصحابة هم الخلفاء الراشدون و قد كان ابو بكر رضى اللَّه عنه مقيدا بامر الخلافة بعد النبى صلّى اللَّه عليه و سلم مدة حياته ثم عمر رضى اللَّه عنه كذلك ثم عثمان كذلك رضى اللَّه عنه و قد كان على رضى اللَّه عنه فى ايام خلافتهم مشغولا بالافادة و الافاضة فالذين لم يدركوا شرف الصحبة اتوا إليه و اخذوا منه رضى اللَّه عنه و اين كلام را هر عاقلى كه ببيند شكى نمىنمايد در اين كه نزد بنبانى ازين حديث شريف بلا ريب براى مدينهء علم باب واحد مستفاد شده و بنبانى خود اعتراف مىنمايد كه آن باب واحد جناب امير المؤمنين عليه السّلام بود غاية ما فى الباب آنكه بنبانى بابيت آن باب را متعلق باصحاب نمىداند بلكه بهر تابعين كه ادراك شرف صحبت نكرده‌اند مقصور مىگرداند و اين امر آخرست و اگر چه در حقيقت باطلست كما بيّنا فيما سبق ليكن منافاتى بوحدت باب ندارد بالجمله اين كلام بنبانى كه در تبيين مراد از حديث مدينة العلم نسج نموده من اوله الى آخره مظهر وحدت بابست و به خوبى از آن واضح و لائح مىگردد كه بابيت مدينهء علم منحصر در ذات قدسى صفات جناب امير المؤمنين عليه السّلام بود و خلفاى ثلاثه را هم حظى از آن حاصل نشد فضلا عن غيرهم من الاصحاب و كسانى كه ادراك شرف صحبت نبوى نكرده بودند جمله رجوع بآنجناب كردند و صرف همان جناب براى شان باب مدينهء علم بود و بس پس كمال عجبست كه چگونه بنبانى اين كلام خود را كه مفصح واضح بان مطلبست به اين زودى فراموش كرده بلا فصل فاصل در كلام لاحق انكار دلالت اين حديث شريف بر وحدت باب آغاز نهاده بادعاى جواز ابواب متعدده داد صفاقت و رقاعت داده هل هذا الا تناكر قبيح و تنافر فضيح و هر گاه اين همه دانستى بر تو واضح گرديد كه بنبانى در كلام خرافت نظام خود من المبدء