و حال كمال اعتنا و احتفال اعاظم اقيال اهل سنت بسوى آن ادراجا و اخراجا و تصحيحا و تنقيحا واضح و لائحست و ابن حجر بنفسه در مقام افتا قائل بحسن بودن آن بتصريح صريح مىباشد بلكه ارتقاء آن بدرجهء صحت حسب افادهء بعض اعلام خود مصرح مىنمايد چگونه مستحق آن گرديد كه ابن حجر اولا آن را مطعون وانمايد و ثانيا على سبيل التنزل صحت و حسن آن را تسليم نمايد ما هذا الا عصبية بائرة و عنجهية جائرة دوم آنكه بر تقدير تسليم صحت يا حسن حديث مدينة العلم بمقابلهء اهل حق جمله سخيفهء ابو بكر محرابها پيش نمودن و بذريعهء آن طريق جواب اهل حق و صواب پيمودن طرفه ماجراييست زيرا كه اين زيادت شنيعه اگر بفرض محال نزد اهل سنت صحيح يا حسن هم بوده باشد احتجاج و استدلال به آن بمقابلهء اهل حق اقيال درست نيست زيرا كه اصل حديث مدينة العلم متفق عليه فريقينست و اين زيادت در هر حال از متفردات اهل سنت مىباشد فكيف كه ثبوت صحت يا حسن اين زيادت قبيحه بنابر اصول اهل سنت هم ممكن نيست و من ادعى فعليه البيان و ليس له الى ذلك من سبيل الى آخر الدهر و الزمان سوم آنكه اين زيادت ركيكه بنابر افادهء خود ابن حجر در حديث ضعيف وارد شده و پر ظاهرست كه هر گاه حال اين زيادت واضحة الاهمال چنينست پس چگونه مقابلهء آن با اصل حديث انا مدينة العلم و على بابها بر تقدير صحت يا حسن اصل حديث مدينة العلم درست خواهد شد و ذلك ظاهر جدّا * و لكن هذا الناصب لافنه ياتى شيئا ادّا * حالا عبارتى كه ابن حجر در ان اين اعتراف و اقرار نموده به گوش دل بايد شنيد و سطوع و لموع امر حق را به چشم حقيقت بين بايد ديد ابن حجر در منح مكيه شرح قصيدهء همزيه در شرح شعر لم يزده كشف الغطاء يقينا * بل هو الشمس ما عليه غطاء * در ذيل تحقيق حديث مدينة العلم گفته و فى حديث عند الواحدى لكنه ضعيف و على بابها و ابو بكر محرابها الحديث ازين عبارت سراسر بشارت واضح و ظاهرست كه در حديثى كه بنابر اظهار ابن حجر واحدى آن را روايت نموده و آن حديث بنص خود ابن حجر ضعيفست جملهء سخيفه و ابو بكر محرابها وارد شده پس محل كمال عجبست كه هر گاه نزد ابن حجر اين تحريف سخيف در حديث ضعيف وارد شده بود چرا آن را در صواعق قابل احتجاج انگاشت و با وصف تحقق ضعفش نزد خود بصيغهء حتم و جزم آن را مذكور داشت و مقابلهء آن با اصل حديث انا مدينة العلم و على بابها نموده اعلام جلاعت و خلاعت بىمحابا برافراشت و بمزيد حيا در مقام جواب اهل حق و صواب آن را آورده