لفظ منكر را غير مؤلف الحاق كرده باشد و آن غير از بعض اهل معرفت بعلم حديث بوده باشد چرا كه اگر خود مصنف مىدانست كه اين حديث منكرست متعرض آن نمىشد يعنى ذكر آن درين كتاب نمىكرد چه او يعنى مصنف التزام كرده است اعراض را از ذكر منكر در عنوان كتاب و ملا على قارى در مرقاة شرح همين حديث گفته و قال شارح للمصابيح قوله منكر هذا الحاق من بعض اهل المعرفة بالحديث لان المؤلف رحمه اللَّه يعنى محيى السنة لو كان يعلم انه منكر لم يتعرض له لانه قد التزم الاعراض عن ذكر المنكر فى عنوان الكتاب و اللَّه اعلم بالصواب ازين عبارت لائحست كه ملا على قارى از شارح مصابيح نقل نموده كه او بحتم و جزم قائل شده به اين كه لفظ منكر در حق حديث مدح حمير الحاقست از بعض اهل معرفت بالحديث زيرا كه مولف مصابيح يعنى محى السنه بغوى اگر علم بمنكر بودن اين حديث مىداشت هرگز تعرض به آن نمىكرد يعنى در مصابيح آن را درج نمىساخت زيرا كه او اعراض از ذكر منكر را التزام كرده است در عنوان كتاب و بعد ظهور اين حالت رديّه نسخ كتاب مصابيح و دخل يافتن الحاق و تصرف كذائى در آن در باب حكم بر احاديث هرگز مستبعد نيست بلكه بسيار بسيار قرين عقلست كه آنچه ابن روزبهان در حق حديث انا دار الحكمة از كتاب بغوى نقل نموده اصلا كلام خود بغوى نيست و در نسخ سليمهء مصونه نبوده بلكه الحاق يكى از همين متعصبين متعنتينست كه من بعد در نسخ محرفه مصحفه افزوده‌اند و به اين افزايش باطل قصب السبق از محرفين سابقين ربوده و اين جماعت اگر چه بحسب اصطلاح شارحين مصابيح از اهل معرفت بحديث مىباشند ليكن فى الواقع بسبب ارتكاب چنين تصرفات منكره در كتب و اسفار اغيار كه خلاف ملتزمات و مسلمات مصنفين و مؤلفين آنست گونه دين و ايمان خود مىخراشند و از خزى و افتضاح تام بين الخلائق و الانام باكى ندارند و بىمحابا همت را بر جعل و تلبيس و مكر و تدسيس برمىگمارند بالجمله بعد انكشاف حال پر اختلال نسخ مصابيح هرگز عاقلى بحتم و جزم نمىتوان گفت كه در نسخه علامه ره هم اين كلام كه ابن روزبهان در حق حديث انا دار الحكمة نقل نموده موجود بود حاشا و كلا پس چگونه ابن روزبهان مهان بلا لحاظ وقوع در مغاك صغار و هوان ادعاى واضح البطلان خيانت فى النقل در شان علامهء عالى مكان احله اللَّه فى اعلى منازل الجنان مىنمايد و نهايت بىخبرى خود از حالات كتب و اسفار مذهب خويش واضح ساخته راه اجتراء