و نفاق پيمودند و افترا نمودند كه معاذ اللَّه جناب رسالت‌مآب صلّى اللَّه عليه و آله و سلم ابو بكر را ارحم امت بامت و عمر را ارفق امت بامت فرموده چنانچه سابقا از عبارت معجم صغير طبرانى دريافتى و محب طبرى در رياض نضره نيز اين روايت طبرانى را ذكر كرده چنانچه گفته ذكر ما جاء فى وصف جمع كلا بصفة حميدة عن انس بن مالك قال قال رسول اللَّه صلّى اللَّه عليه و سلم ارحم امتى بامتى ابو بكر و اشدّهم فى دين اللَّه عمر و اصدقهم حياء عثمان و اقرءهم لكتاب اللَّه أبى بن كعب و افرضهم زيد بن ثابت و اعلمهم بالحلال و الحرام معاذ بن جبل الا و ان لكل امة امينا و امين هذه الامة ابو عبيدة بن الجراح اخرجه ابو حاتم و الترمذى و قال غريب و خرجه الطبرانى فقال ارحم امتى بامتى ابو بكر و ارفق امتى لامتى عمر و اقضى امتى على بن أبي طالب ثم معنى ما بقى ازين عبارت ظاهرست كه در حديث ارحم امتى بامتى ابو بكر طريقى كه طبرانى اخراج نموده بجاى جمله و اشدهم فى دين اللَّه عمر جملهء و ارفق امتى لامتى عمر واقع شده و منشاى آن همانست كه حقير عرض كردم ليكن تعجبست از واضع اين جمله شنيعه كه چگونه از مقتضاى حال وضع اين حديث طويل و مرجع و مآل اين نسج و تلفيق ضئيل كه اثبات كمال صفت خاصه منفرده براى هر واحد از اصحابست غفلت صريحه نموده ابو بكر و عمر هر دو را بسته رسن يك صفت وانموده تفرقه كه واضع اول ما بين اوّل و ثانى باختلاف صفت رحمت و شدت ملحوظ داشته بود كان لم يكن انگاشته و ازينجا تناكر و تنافر ملفوظات اين وضاعين انكاس و صناعين ارجاس به نحوى كه واضح و آشكار مىگردد و محتاج به بيان نيست بالجمله بعد درك احوال سراپا اختلال عمر كه دلالت بر كمال انهماك او در غوايت و ضلال دارد و نهايت بعد او از سجيه شدت بر منافقين خسران مال و مخالفين بد اعمال فراروى ارباب انصاف مىآرد گمانم نيست كه احدى از ارباب عقل مصادمت عيان و بداهت اختيار فرمايد و عمر را باب جناب رسالت‌مآب صلّى اللَّه عليه و آله و سلم در شدت بر منافقين وانمايد و اگر بفرض غير واقع تسليم هم كرده شود كه عمر بر منافقين و مخالفين دين شدت داشت مجرد اين معنى كى كفايت مىكند براى اينكه او را درين باب باب مدينه علم اعنى جناب رسالت‌مآب صلّى اللَّه عليه و آله وا نمايند پس به حمد اللَّه واضح و لائح شد كه ادعاى عاصمى سراسر باطل و مضمحل و نهايت منحزم و منخزلست و آنچه مايه فراوان حيرت و استعجاب اولو الالباب در اين مقام ظاهر الاغراب گردد اين ست كه بنابر روايات حضرات اهل سنت ثابت و محقق شده كه حضرت خليفهء ثانى از اعيان و اشخاص منافقين جاهل و از ابناء اين زرافه منحوسه غافل و ذاهل بودند و علم منافقين اختصاص بحذيفة بن اليمان داشت و