الواحد دليل صريح و برهان صحيحست بر آنكه اين احبيّت جليلة الفخر عظيمة القدر موجب كمال اشرفيّت و اكرميّت و افضليت بوده و الا حسد بر حيازت احبيّت ناقصه عاريه از فضل و اكرام و محموله بر محض زيادت لذت طعام از چنين صحابى عظيم المقام باعث تحير الباب و افهام و سبب سراسيمگى ارباب عقول و احلامست وجه بست و سوم آنكه ابو يعلى در مسند خود كما سمعت سابقا گفته ثنا قطن بن نسير ثنا جعفر بن سليمان الضبعى ثنا عبد اللَّه بن مثنى نبا عبد اللَّه بن انس عن انس بن مالك قال اهدى لرسول اللَّه صلى اللَّه عليه و سلم حجل مشوىّ فقال رسول اللَّه صلى اللَّه عليه و سلم اللّهمّ ائتنى باحبّ خلقك إليك ياكل معى من هذا الطّعام فقالت عائشة اللّهم اجعله أبى و قالت حفصة اللَّهمّ اجعله أبى قال انس فقلت انا اللّهمّ اجعله سعد بن عبادة قال انس سمعت حركة الباب فسلم فاذا على فقلت انّ رسول اللَّه صلى اللَّه عليه و سلم على حاجة فانصرف ثم ثمّ سمعت حركة الباب فسلّم علىّ و سمع رسول اللَّه صلى اللَّه عليه و سلم صوته فقال انظر من هذا فخرجت فاذا على فجئت الى رسول اللَّه صلى اللَّه عليه و سلم فاخبرته فقال ائذن له فاذنت له فدخل فقال رسول اللَّه صلى اللَّه عليه و سلم و الىّ و الىّ ازين روايت ظاهرست كه هر گاه جناب رسالت‌مآب صلى اللَّه عليه و سلم دعاى آوردن احبّ خلق فرمود حضرت عائشه چشم بر مجى والد بزرگوار خود دوخت و سؤال از حق تعالى كرد كه مصداق اين دعا پدر والاگهر او را گرداند و حضرت حفصه على رغم عائشه از حق تعالى چنان درخواست كرد كه مصداق اين دعا حضرت فظّ غليظ والد ماجدش گردد پس اگر از احبّ محض احبّ فى الاكل للالتذاذ كه عارى از افضليت دينيّه باشد مراد مىبود ولوع و غرام و شغف و هيام اين متظاهرتين متجاسرتين براى صدق اين دعا در حق شيخين معظّمين وجهى نداشت آيا اين هر دو مخدّره خصوصا حضرت عائشه كه على زعم متعصّبى هؤلاء الكبراء مصداق خذوا شطر دينكم عن هذه الحميراء و مجتهده غير قاصره و فقيهه ماهره بود با آن همه فهم و فراست و علم و كياست اين هم نفهميدند كه احبيّت فى الاكل امر جزئى غير معتنى به‌ست و حضرات شيخين را مراتب كثيره عالىتر از ان حاصل و مصداقيّت شيخين براى اين احبيّت اصلا در شرف‌شان نمىافزايد بلكه تمنى آن عند الامعان در افضليّتشان مىكاهد پس معلوم شد كه بلا شبهه مراد از احبيّت احبيّت عامّه مطلقه است كه مثبت افضليّت در دينست و پر ظاهرست كه اگر سلطانى جليل الشأن امر كند كه كسى را براى خوردن طعامى حاضر سازند و غرض محض اكل او باشد به غير دلالت بر مزيد قرب و منزلت و جلالتشان آن كس چنانچه از تاويل عليل سنّيه خصوصا تقرير اعور ظاهرست و روبروى آن سلطان بعض فرزندان وزير اعظم خاص او حاضر باشند هرگز ايشان تمنا نخواهند كرد كه آن شخص مدعو پدر ايشان كه وزير اعظمست براى اكل اين طعام حاضر شود وجه بست و چهارم آنكه درين واقعه طير تكرار جناب رسالت‌مآب به صلى اللَّه عليه و سلم دعا را ثابتست بلكه اجتهاد آن جناب در دعا آنفا از روايت ابن مردويه بثبوت رسيده و تكرار و اجتهاد حضرت خير العباد صلى اللَّه عليه و سلم الى يوم التناد در دعا بدرگاه ساطح المهاد بوضوح تمام كاشفست ازين كه مطلوب آن جناب شخصى بغايت عظيم الشأن و فخيم المرتبه است كه براى مجىء او بار بار آن جناب دست دعا بدرگاه ربّ ارض و سما برميدارد پس به حكم عقل لازمست كه صفت احبيّت او كه در دعاى آن جناب واقع شده است صفت عظيمه كاشف از كمال علو مرتبت