قوله و بى شبيه حضرت امير درين وصف احب ناس بوده بسوى خدا اقول بىشبهه حضرت امير المؤمنين عليه السّلام درين وصف بلكه سائر اوصاف فاضله و محامد كامله احبّ خلق بود بسوى حق تعالى پس اگر بالفرض دلالت اين حديث مقصور باشد بر احبيّت جناب امير المؤمنين عليه السّلام در اكل مع النبى صلى اللَّه عليه و سلم باز هم افضليت انحضرت ثابت خواهد شد و زيرا كه محبت خدا ناشى از ميل طبعى نيست بلكه محبّت حق تعالى دائرست بر مدار فضيلت دينى پس هر كه فضل دينى او زائدست او در محبوبيّت زائدست و محالست كه حق تعالى اكل مفضول را دوست‌تر دارد از اكل افضل چه بديهيست كه ايزد متعال حكيم مطلقست و افعال و احكام او همه مبنى بر مصالح عظيمه در حكم فخيمه است و عبث و لغو و ترجيح مرجوح يا ترجيح بلا مرجح در افعال او تعالى شانه اصلا مساغى و مجالى نيست پس اگر شخصى كه در دنيا مفضول باشد و نزد حق تعالى احب باشد در كل با جناب رسالت‌مآب صلى اللَّه عليه و آله و سلم صريح بلكه جور قبيح و ترجيح مرجوح كه بطلان آن نهايت صريحست لازم آيد تعالى شانه عمّا يقول الظالمون علوّا كبيرا پس احبيت جناب امير المؤمنين عليه السلام در اكل با جناب رسالت‌مآب صلى اللَّه عليه و آله و سلّم هم مثبت افضليّت انحضرت در دين و تقدم آن جناب بر سائر مقبولين چه جا مردودين خواهد بودفاستبصر وَ لا تَكُنْ مِنَ الْغافِلِينَ پس تقييد احبيت فى الاكل هم بعد اندك امعان و تدبر و ترك غفلت و تهور فائده به حال پر اختلال اهل تسويل و ازلال و مبطلين فضائل وصى رسول ربّ متعال صلوات اللَّه و سلامه عليه و آله ما اتصل النهر باللّيال نمىتواند شد قوله زيرا كه همكاسه شدن فرزند يا كسى كه در حكم فرزند باشد موجب تضاعف لذّت طعام مىشود اقول اين مضمون غرابت مشحون را كابلى ذو فنون كه مخاطب متكائس مفتون كاسه‌ليس اوست ذكر نكرده لكن جناب او بمفاد كاسه گرمتر از آش به خيال محال دفع استراق و انتحال بعض چنين مضامين سراسر اختلال واضح الاعتلال بر تقريرات كابلى محتال مىافزايد و زبان گهرفشان بلاغت ترجمان خود را با مثال اين ترهات معجبه و خزعبلات مطربه مىآلايد و كمال جدّ و جهد خود در اختراعات واهيه بعيده و تسويلات بارده غير سديده طاهر مىفرمايد و ابدا هراسى از مؤاخذهء ارباب نقد و تحقيق و اصحاب سبر و تدقيق نمىنمايد چه پر ظاهرست كه همكاسه شدن فرزند يا كسى كه در حكم فرزند باشد موجب تضاعف لذّت طعام نزد سرور انام صلى اللَّه عليه و آله و سلم وقتى خواهد بود كه آن كس افضل از ديگران باشد و الّا ظاهرست كه اگر كسى ديگر افضل ازو باشد هرگز همكاسه شدن شخص مفضول محبوب‌تر نزد آن حضرت نخواهد بود كه حبّ آن حضرت و زيادت و نقض آن از راه دين و مبنى بر تفاوت مدارج قرب نزد ربّ العالمين بوده و آحاد صلحا و متشرّعين را تقديم افضل فى الدين در معاشرات و مكالمات و محاورات و ملاطفات ملحوظ مىباشد و مخالفت آن را پسند نمىكنند پس جناب رسالت ماب صلى اللَّه عليه و آله كه شارع محاسن آداب و كرايم اخلاق بوده چگونه عمل بر ميل طبعى فرمايد و مفضول را در مواكلت دوست‌تر گرداند و افضل فى الدين را مرجوع و مؤخّر سازد هل هذا الّا سوء الظّنّ الكاذب و الرّجم بالوهم الخائب و از همين جاست آنچه طراز المحدثين و عمدة المستندين ابن مردويه در مناقب جناب امير المؤمنين عليه السّلام على ما نقل عنه باسناد خود روايت كرده عن رافع مولى عائشة قال كنت غلاما اخدمها فكنت إذ رسول اللَّه صلى اللَّه عليه و سلم عندها ذات يوم إذ جاء جاء فدقّ الباب فخرجت إليه فاذا جارية مع آناء مغطّى فرجعت الى عائشة فاخبرتها فقالت ادخلها فدخلت فوضعته بين يدى عائشة فوضعته عائشة بين يدى رسول اللَّه صلى اللَّه عليه و سلم فجعل ياكل و خرجت الجارية فقال رسول اللَّه صلى اللَّه عليه