رواه الزرندى و محمد بن احمد المعروف بالخطيب الابشيهى در مستطرف گفته و قال جميع بن عمير دخلت على عائشة رضى اللَّه عنها فقلت لها اخبرينى من كان احبّ الناس الى رسول اللَّه صلى اللَّه عليه و سلم قالت فاطمة قلت انّما اسألك عن الرّجال قالت زوجها فو اللَّه لقد كان صواما قوّاما و لقد سألت نفس رسول اللَّه صلى اللَّه عليه و سلم فى يده فردها الى فيه قلت فما حملك على ما كان فأرسلت خمارها على وجهها و بكت و قالت امر قضى علىّ ازين روايت ظاهرست كه جميع بن عمير به خدمت حضرت عائشه فائز شده استفسار از احبّ ناس بسوى جناب رسالت‌مآب صلى اللَّه عليه و آله و سلم كرد و حضرت او ذكر حضرت فاطمه عليها السّلام نمود و چون جميع باز سؤال از احبّ رجال بسوى رسول رب متعال صلى اللَّه عليه و آله ما تتابع النهر و الليال كرد حضرت عائشه ذكر جناب امير المؤمنين عليه السّلام نمود پس احبيّت جناب امير المؤمنين عليه السّلام از جميع رجال ثابت فرموده و چون جميع من جميع الوجوه اين اعتراف سراسر انصاف حضرت عائشه را بعيد از تاويلات اهل جزاف يافت ناچار به كلمه بليغه ما حملك على ما كان تقريع بليغ آن مجتهده دوران و اظهار مخالفت عمل آن أمّ الصبيان باعتراف آن متورّعه زمان نمود پس آن فريده روزگار بسبب مزيد عجز و اضطرار و انسداد ابواب تاويل دور از كار ناچار بسوراخ سكوت و صموت از تفوه به تعلل ناهنجار خزيد و خمار مبارك بر روى مقدس كشيد و قطرات اشك درر رشك از چشمهاى سرش باريد و زلل و خلل سو عمل در ارتكاب حرب جمل مثل شمس تابان روشن و نمايان گردانيد و باز بهوس دفع عدو شنار ارتكاب اين عظيمه صريحة العوار بتقليد غير سديد جبريه غدار حواله اين كار به قضاى پروردگار بر زبان گهربار روان ساخت و خود را در ورطه استحقاق جميع تشنيعات كه شيخ الاسلام ابن تيميه در منهاج و غير او در غير آن بر جبريه متعللين به قضا و قدر در اقتحام معاصى منكر ياد كرده‌اند انداخت وجه پنجاه و يكم آنكه در كنز العمال مسطورست عن عروة قال قلت لعائشة من كان احبّ النّاس الى رسول اللَّه صلى اللَّه عليه و سلم قالت على بن أبى طالب قلت أي شىء كان سبب خروجك عليه قالت لم تزوج ابوك امك قلت ذلك من قدر اللَّه قالت و كان ذلك من قدر اللَّه ن ازين روايت ظاهرست كه عروه اوّلا از حضرت عائشه سؤال كرد كه احبّ ناس بسوى جناب رسالت‌مآب صلى اللَّه عليه و آله و سلم كه أم كس بود حضرت عائشه ارشاد نمود كه على بن أبى طالب بود پس احبيّت جناب امير المؤمنين عليه السّلام از جميع ناس بسوى جناب رسالت‌مآب صلى اللَّه عليه و آله و سلم حسب ارشاد حضرت عائشه ظاهر شد و تاويلات عليله را مساغى نماند كه اين جا نمىتوانند گفت كه مراد احب فى الاكلست يا فلان و به همان غائب بودند يا من مقدرست چه علاوه بر آنكه نفس اين سؤال و جواب ازين تاويلات آبى و مستنكفست دلالت صريحه دارد بر بطلان آن تتمه روايت كه از ان ظاهرست كه هر گاه عروة متسننين استيثاق عرى اطمينان بجواب هدايت ترجمان حضرت عائشه عاليشان نمود ضبط درد جگر نتوانسته منافات اين ارشاد باسداد ان مجتهده و الا نزاد با عمل آن عفيفه با سداد و در خروج از عادات مخدرات تاركة الركوب على السروج و عروج بر معارج تبرج و خروج به كلمه بليغه أي شىء كان سبب خروجك عليه ظاهر ساخته و اين سؤال عزيز المنال موجب ايلام و املال خاطر شريف آن مجتهده يا كمال بحدّى گرديد كه بجواب آن بسبب استيلاى مزيد طيش و غضب بر سر توهين و تخجيل